ΩΩΩχχχχ!!!! Η μέση μου !!!

Μετά τις γιορτές δεν ξέρω γιατί με πιάνει πάντα να βαριέμαι να πάω γυμναστήριο. Λες να φταίνε τα κιλά που έβαλα και οι κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα που έφαγα; Μπαααα δεν πιστεύω...
Κάτι με πιάνει και βαριέμαι. Είναι και αυτός ο πονοκέφαλος που δεν λέει να με αφήσει... Η ζάχαρη φταίει. Γιατί ξέρετε εγώ όλο τον χρόνο δεν τρώω ζάχαρη και τα Χριστούγεννα την τρώω όλη μαζί και μετά αρχίζουν οι πονοκέφαλοι μέχρι να ξαναπέσει το ζαχαρο στο αίμα... Ας πρόσεχα.
Έτσι λοιπόν το αποφάσισα. Αρχίζω διατροφή. Θα κάνω την Δίαιτα Των Μονάδων μια και την έκανα τον Αύγουστο και μου πήγε μια χαρά. Μια απόφαση είναι. Την πήρα. Τέλος!
Αϊ να δούμε!
Και μέχρι να ολοκληρώσω αυτό το ποστ (γιατί εγώ ένα ποστ μπορεί και να το γράφω επί τρεις ημέρες, τόσο καλά!!!) ήρθε και μου ανατράπηκε όλο το σχέδιο περί γυμναστηρίου. Την περασμένη Πέμπτη εντελώς ξαφνικά με "έπιασε" η μέση μου.

Πόνος όχι αστεία. Την Παρασκευή αναγκαστικά πήγα στη δουλειά και πραγματικά υπέφερα! Το Σάββατο πήραμε την απόφαση με τον άντρα μου και πήγαμε σε έναν χειροπρακτικό στην Έδεσσα. Με 4 "κρακ" που έκαναν τα κοκκαλάκια μου ξεκλειδώθηκα, αλλά η χαρά μου δεν κράτησε πολύ. Σάββατο βράδυ με καλή παρέα στο σπίτι και πίτσες ήμουν μια χαρά. Την άλλη μέρα όμως, Κυριακή πρωί δεν μπορούσα και πάλι να σταθώ στα πόδια μου. Μ έπιασε μια στεναχώρια... Πώς θα πάω την Δευτέρα στη δουλειά; Γιατί αυτός είναι ο νταλκάς του αυτοαπασχολούμενου και κυρίως του μαγαζάτορα. Πώς θα ανοίξω αύριο το μαγαζί που δεν έχω το δικαίωμα ούτε να αρρωστήσω; Ευτυχώς έχουμε φίλο ορθοπεδικά και πήγα για ενέσεις. Η αλήθεια είναι ότι βελτιώθηκα κάπως αλλά ακόμα πονάω λίγο. Ελπίζω αύριο να είμαι καλύτερα. Το θέμα είναι ότι μου έγραψε ενέσεις (τις οποίες ευτυχώς θα μου τις κάνει η κορούλα μου στο σπίτι, μια και είναι διπλωματούχος νοσοκόμα, παρά ένα μάθημα, και έτσι δεν θα χρειάζεται να τρέχω πρωί βράδυ σε φαρμακείο) Και μου έδωσε ρητή εντολή να σταματήσω το γυμναστήριο για 1 μήνα περίπου μέχρι να ισιώσω!!! Χρειάζομαι ξεκούραση. Έτσι θα μειώσω την δραστηριότητα μου στην 8 ωρη πρωινή μου απασχόληση στο μαγαζί. Άρα θα έχω χρόνο να γράφω στο Blog μου!!!

Αύριο έχουμε και πρώτη μέρα στο σχολείο για την Μόκα. Θα έρθει εκπαιδεύτρια στο σπίτι για την βασική υπακοή. Ελπίζω να τα πάει καλά γιατί είναι λίγο αρτσούμπαλη η γλυκιά μου!
Αυτά για σήμερα. Φιλάκια πολλά και περαστικά μου!

TrainWithHelen

2015 λοιπόν....

Τελικά δεν ξέρω αν αυτό το ιστολόγιο θα καταφέρει ποτέ να γίνει σωστό ιστολόγιο. Γιατί ναι μεν είναι ιστολόγιο αλλά δεν είναι σωστό ιστολόγιο. Σας μπέρδεψα;

Και δεν είναι σωστό ιστολόγιο γιατί γράφω όποτε του φανεί του Λωλοστεφανή. 

Δεν έχω καταφέρει ούτε μια φορά να είμαι συνεπής. Όχι οτι δεν κάθομαι πολύ ώρα στον υπολογιστή καθημερινά. Κάθομαι με τις ώρες αλλά με απορροφά το άτιμο το facebook όπου πάντα μπαίνω να ρίξω μια ματιά και τελικά κολλάω. Άτιμο candy crush!!!! Μου ρουφάς την ζωή!

Τεσπα ας αφήσω την γκρίνια πάλι. 

2015 λοιπόν, καινούρια χρονιά και είπα να αρχίσω σιγά σιγά την οργάνωση στο σπίτι. Ξεκίνησα λοιπόν από το υπόγειο μας όπου εκεί γινόταν το " έλα να δεις". Στο σπίτι πάντα ότι αντικείμενο μας ήταν άχρηστο δεν το πετούσαμε ποτέ. "Άστο στο υπόγειο" ήταν η ατάκα για όλα. Στο υπόγειο το ένα, στο υπόγειο το άλλο, ήρθε και έγινε το υπόγειο σαν της τρελής τα μαλλιά !!!

Κατεβήκαμε λοιπόν οι τρεις μας, εγώ ο άντρας μου και η κόρη μου, αφού προηγουμένως είχαμε αγοράσει και συναρμολογήσει ραφιέρες από το ΙΚΕΑ. Το κάναμε το υπόγειο τζιτζι!
Η επιχείρηση τακτοποίηση βέβαια συνεχίζεται και στο υπόλοιπο σπίτι. Κουζίνα: πετάχτηκαν δυο σακούλες άχρηστα πράγματα που γέμιζαν τα ντουλάπια και τα συρτάρια και 1 κυβώτιο με κουζινικά που δεν χρησιμοποιούσα ποτέ ή πολύ σπάνια πήγαν κι αυτά στην ραφιέρα στο υπόγειο.

Σειρά είχε η κρεβατοκάμαρα. Νέα επίσκεψη στο ΙΚΕΑ. Η γνωστή ραφιέρα BILLY μπήκε στην γωνία που σχημάτιζε το κομοδίνο με την συρταριέρα. Χώρεσε ακριβώς. Και μια πραςινη λάμπα από πάνω. Άδειασαν τα συρτάρια του κομοδίνου από τα άχρηστα πράγματα. Τα καινούργια σεντόνια και μαξιλαροθήκες ήταν μούρλια. Καρφώθηκαν και τέσσερα κάδρα και στον τοίχο στην ίδια απόχρωση με το φωτιστικό.

 Στο σαλόνι βάλαμε καινούριο χαλί σε άσπρο χρώμα. Ξέρετε γιατί άσπρο; Μα φυσικά για να είναι ασορτί με την Μόκα και τις Μοκότριχές της. 

Μπήκε και μια κουνιστή πολυθρόνα μπροστά στο τζάκι.  Κι έτσι ανανεώθηκε όλο το σπίτι. Αλλά κυρίως ανανεώθηκε η ψυχολογία μου. Με ελάχιστα πράγματα απέκτησε νέα όψη το σαλόνι. 

´Ολα καλά λοιπόν ή τουλάχιστον έτσι φαίνονται...

Εδώ είμαι, δεν χάνομαι...

Χάθηκα πάλι για κάμποσες μέρες. Δεν ξέρω πως τα καταφέρνω και εξαφανίζομαι από την μπλογκόσφαιρα! Τόσο πολυάσχολη πια? Τόσο!

Σάββατο απόγευμα και κάθομαι στο σαλόνι μαζί με την γκρινιάρα Μόκα που μου έχει πρήξει τα συκώτια; να την πάω βόλτα. Γκρινιάζει ασταμάτητα όμως. Αλλά εγώ βράχος. Δεν σταματάω το γράψιμο τώρα που ξεκίνησα.

Έκατσα λοιπόν στο καινούριο τραπεζάκι για το λαπ τοπ ( ναι αυτό που μπαίνουν τα πόδια κάτω από τον καναπέ και είναι πολύ βολικό). Καινούριο απόκτημα και είπα να το εγκαινιάσω!

Πρέπει να σας πω ότι εδώ και ένα μήνα μείωσα τις υποχρεώσεις μου στη δουλειά κι έτσι έχω ελεύθερα τα απογεύματα και τα Σάββατα. Έτσι σήμερα σηκώθηκα πρωί μεν όπως πάντα, χωρίς υποχρεώσεις δε. Έφυγε ο άντρας μου για το μαγαζί κι εγώ βούλιαξα στον καναπέ με την Μόκα στα πόδια μου αρχικά, πάνω μου μετά και τέλος στο πάτωμα.

Ήπια το καφεδάκι μου ήρεμα ήρεμα και κατά τις 11:30 ξεκίνησα για κάποιες μικροδουλίτσες. Γύρισα κατά τις 1:30 και απόλαυσα μια ωραία μακαρονάδα που είχε ετοιμάσει η κόρη μου!

Έρχεται ο Χειμώνας σιγά σιγά και είπα να αρχίζω να βγάζω παπλώματα και χαλιά. Πρώτη φορά που θα στρώσω χαλιά με τη Μόκα στο σπίτι και ένα ψιλοάγχος το έχω. Θα τα φάει; Θα τα γεμίσει τρίχες; Θα δείξει. Η μόκα πάντως μπαστακώθηκε για τα καλά μέσα στο σπίτι μας και δεν βγαίνει έξω με τίποτε. Την συνήθισα κι εγώ η αλήθεια είναι. Από μικρούλι κουταβάκι την είχα. Δεν θέλω να την αποχωριστώ. 

Αυτό το Weekend δεν θα πάμε πουθενά με τον άντρα μου, θα μείνουμε να κάνουμε κάποιες δουλίτσες στο σπίτι. Αλλά το παρ' άλλο έχουμε κανονίσει για Γερακινή-Χαλκιδικής!!! Σε Χειμωνιάτικο τοπίο βέβαια, αλλά δεν με πειράζει. Αρκεί που θα ξεφύγουμε από τα καθημερινά.

Νεύρα...χαρά...νεύρα... χαρά...κ.ο

Είναι κάτι μέρες που ο εκνευρισμός σου έρχεται από κει που δεν το περιμένεις και ξαφνικά σου χαλάει όλη την υπόλοιπη μέρα. Πάντα προσπαθώ να μην εκνευρίζομαι, γιατι όταν συμβεί αυτό μου χαλάει όλη η υπόλοιπη μέρα. Έτσι και σήμερα οπου για ένα ασήμαντο κατ' εμε γεγονός, σημαντικό όμως για τον άλλο λογοφέραμε με την κόρη μου και το ένα έφερε το άλλο. Και ενώ ήταν μια μέρα χαράς και θα έπρεπε όλοι να γελάμε, γιατί βγήκαν και οι βάσεις και ο γιος μου είναι και επίσημα πλέον φοιτητής στην σχολή που ήθελε, κατέληξε σε μια μέρα εκνευρισμού και έντασης.

Και όταν συμβαίνει αυτό, γιατί συνήθως συμβαίνει τη στιγμή που είσαι χαρούμενη και χαμογελάς από το πρωί; Θαρρείς πως κάποιος παραφιλάει και λέει; "είσαι χαρούμενη; Τώρα θα σου τι σπάσω".

Ετσι λοιπόν θα πρέπει να προσπαθούμε να μην τσαλακώνουμε την μέρα μας για κανένα λόγο. Είναι πολύ δύσκολο, το ξέρω, αλλά θέλει προσπάθεια. Γυρνάς από την δουλειά και ο άλλος έχει τις "στραβές" του. Το βλέπεις, βλέπεις τη φουρτούνα να έρχεται. Πρέπει να την σταματήσεις με όποιο τρόπο μπορείς. Αλλά τι γίνεται συνήθως; Είσαι κουρασμένος και εξαντλημένος και γίνεσαι φιτίλι που ανάβει με την παραμικρή σπίθα. 

Ετσι κι εγώ πείσμωσα και ενώ συμβαίνουν διάφορα θα παραμείνω ψύχραιμη και θα περάσει. Μέχρι το βράδυ θα έχει περάσει και όλα θα είναι όπως πριν. 

Σήμερα το πρωί λοιπόν είμουν χαρούμενη γιατί έκλεισα ξενοδοχείο στα λουτρά Αριδαίας για μια εξόρμηση με τον άντρα μου. Θα αφήσουμε παιδιά σκυλιά γατιά και θα περάσουμε ένα όμορφο Σαββατοκύριακο σε ηρεμία και χαλάρωση. Είναι το δεύτερο Σαββατοκυριακο που το κάνουμε αυτό. Και άρχισε να μας αρέσει. Οικονομικό ξενοδοχείο στο booking.com πάντα βρίσκεται. Θα κάνουμε και το μπανάκι μας να ισιώσει η μέση που με ταλαιπωρεί τελευταία. Θα ξεφύγουμε και λίγο από την καθημερινότητα και θα επιστρέψουμε πάλι με νέες δυνάμεις.

Τελειώνει το Καλοκαιράκι;

Οι διακοπές μας κι εμάς βαίνουν προς το τέλος τους. Ξεκουραστήκαμε αρκετά. Το πρόβλημα που είχα με την μέση μου δείχνει να έφυγε. Ας ελπίσω ότι δεν θα ξαναεμφανιστεί μόλις ξεκινήσω δουλειά.
Αυτή η χρονιά που ξεκινάει (σαν τους δασκάλους κι εγώ σηματοδοτώ το τέλος το διακοπών σαν το ξεκίνημα της νέας χρονιάς) έχω την εντύπωση οτι θα είναι πολύ καλύτερη από την προηγούμενη. Τώρα από που πηγάζει αυτή η αισιοδοξία; Δεν ξέρω έτσι νοιώθω.

Σήμερα της Παναγίας, χρόνια πολλά κι όλας σε όλους όσους γιορτάζουν, πήγαμε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης για φαγητό στο Αγιολί. Χμμμ καλά ήταν αλλά τιμές με ποιότητα μάλλον δεν ήταν και τόσο συμβατές. Τέλος πάντων καλά περάσαμε και μετά πήγαμε για καφέ στα Starbucks. Ε καλά τέλειος ο moccachino!!!

Τέτοια μέρα πάντα μου την δίνει το ότι πρέπει να πάρω τηλέφωνα για τα χρόνια πολλά σε φίλους και γνωστούς. Ρε παιδιά πρέπει να κοπεί αυτό είναι πολύ βαρετό. Δεν μου αρέσουν καθόλου αυτές οι τυπικούρες που και καλά πρέπει να πάρεις τηλέφωνο όπως κάθε χρόνο και να λες τα ίδια και τα ίδια. Πραγματικά δεν μ' αρέσουν καθόλου οι γιορτές και απεχθάνομαι τα τηλεφωνήματα για χρόνια πολλά. Ευτυχώς εγώ δεν έχω γιορτή και έτσι δεν το ζω όλο αυτό αλλά και όταν γιορτάζει ο άντρας μου θέλω να φύγω από το σπίτι να μην ακούω το τηλέφωνο που χτυπάει ασταμάτητα! Θα πάρω τηλέφωνο όποτε θυμηθώ και θέλω να μιλήσω με φίλους και συγγενείς αλλά αυτό το "πρέπει" μου την δίνει στα νεύρα.

Και έτσι θα ξαναμπούμε σύντομα στους ρυθμούς μας. Εγώ στο μαγαζί, στην καθημερινότητά μου, όπως πάντα. Δεν παραπονιέμαι, μ' αρέσει η καθημερινότητά μου, αρκεί να μην έχει εκπλήξεις. Γέμισαν επιτέλους οι μπαταρίες μου και είμαι έτοιμη να ξεκινήσω μια καινούρια δημιουργική χρονιά. Μ' αρέσει που θα έρθει ο χειμώνας, μ' αρέσει που η οικογένειά μας μαζεύτηκε πάλι όλη μαζί. Αισθάνομαι και πάλι δυνατή. Και χαρούμενη. Και γεμάτη. Και ευγνώμων για ότι έχουμε καταφέρει.
Το σύννεφο της κατάθλιψης έχει πάει περίπατο εδώ και καιρό. Άρχισε και πάλι η αισιοδοξία να γεμίζει το είναι μου, όπως παλιά.

ΥΓ Θέλω να γράφω πιο συχνά, αλλά δεν τα καταφέρνω....Όλο λέω ότι θα γράφω κάθε μέρα αλλά που.......

Διακοπές κατ' οίκον

Βαριέμαι, βαριέμαι, βαριέμαι.... Ε ναι θα το ομολογήσω βαριέμαι αφάνταστα. Και αυτό είναι αποτέλεσμα κούρασης και υπερκοπώσεων που διαδέχονται η μια την άλλη. Δεν είναι τεμπελιά γιατί δεν έχω την πολυτέλεια να τεμπελιάσω.
Έτσι λοιπόν τώρα που το αποφάσισα θα τα γράψω όλα μαζί. Έχουμε και λέμε.
Τέλειωσαν με το καλό οι πανελλαδικές και το καμάρι μας τα πήγε μια χαρά. Περνάει στο οικονομικό του πανεπιστημίου Μακεδονία, ή στο Αριστοτέλειο. Θα δείξει μόλις βγουν οι βάσεις τον Αύγουστο. Μπράβο του λοιπόν γιατί έριξε πολύ διάβασμα και του αξίζουν χίλια μπράβο!!!
Ήρθε και η κόρη μας οριστικά από την πόλη που σπούδασε μιας και τελείωσε και τις έμεινε μόνο ένα μάθημα που θα το δώσει τον Σεπτέμβριο. Χίλια μπράβο και στο κορίτσι γιατί θα πάρει πτυχίο με πολύ καλό βαθμό και γιατί τελείωσε τις σπουδές τις στα 4 χρόνια και έτσι θα πάρουμε μια ανάσα γιατί ήταν πραγματικά δύσκολα αυτά τα 4 χρόνια και για μας και για κείνη.
Και φυσικά μαζί της και ο Noah

Έτσι λοιπόν σαν περήφανη μαμά που είμαι, καμαρώνω και κορδώνομαι για τα παιδάκια μου κι εγώ.

Η επιστροφή της κόρης μας παρομοιάζεται με μια ατομική βόμβα που έσκασε στο σπίτι μας. Και γιατί το λέω αυτό; Γιατί με το που ήρθε άρχισε η εκκαθάριση. Άρχισε να καθαρίζει το δωμάτιο της από τα "άχρηστα" και περιττά πράγματα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να καθαρίσει το δικό της δωμάτιο και να γεμίσουν τα υπόλοιπα δωμάτια του σπιτιού. 2 μέρες κάναμε να συμμαζευτούμε. Δεν ήξερα που να τα βολέψω τόσα πράγματα. Είμαι και λίγο "ρακοσυλέκτης", δηλ δεν πετάω τίποτε. Είναι μεγάλο κουσούρι αυτό και έχει ως αποτέλεσμα μια μεγάλη αποθήκη που έχουμε στο υπόγειο να είναι γεμάτη με άχρηστα τελικά πράγματα που θέλουν πέταμα. Αλλά πάντα λέω "βάλτο στο υπόγειο, μπορεί να χρειαστεί" Τελικά δεν χρειάζεται ποτέ και τζάμπα κάθετε εκεί χρόνια.
Βάψαμε και τα δωμάτια και επιτέλους συμμαζευτήκαμε.

Και μέχρι να ολοκληρωθεί αυτή η ανάρτηση φτάσαμε Αύγουστο. Και άρχισαν και επίσημα οι διακοπές μας. Τα μαγαζιά κλειστά μέχρι 18 Αυγούστου για να γεμίσουμε τις μπαταρίες μας και να ξεκουραστούμε. Σήμερα Κυριακή πίνουμε το καφεδάκι μας στην βεράντα και περιμένουμε να ξυπνήσουν τα παιδιά μας για να πάμε όλοι μαζί στη θάλασσα. Για μένα αυτό θα είναι το δεύτερο μπάνιο. Ας όψεται ο παλιόκαιρος που δεν λέει να στρώσει. 
Για μας οι διακοπές μας φέτος θα έχουν μόνο ξεκούραση γιατί το έχω τόσο πολύ ανάγκη. Με αφετηρία το σπίτι μας θα κάνουμε διάφορες εξορμήσεις σε παραλίες της Χαλκιδικής που είναι κοντά στο σπίτι μας και εκδρομές αυθημερόν. 
Χθες κατεβήκαμε βολτίτσα στη Θεσσαλονίκη με τα παιδιά μας αλλά στη συνέχεια χωριστήκαμε. Πήγαν αυτά για καφέ κι εγώ με τον άντρα μου για ουζάκι στη Βενιζέλου. Ήταν απολαυστικό. Ήπιαμε τα είπαμε, ήταν υπέροχα.

Μια Κυριακή χαρούμενη

Σήμερα Κυριακή, ημέρα ξεκούρασης. Σχεδόν δηλαδή γιατί χθες το βράδυ αποφάσισα ότι ήρθε η ώρα η Μόκα να μάθει να κοιμάται σε ένα συγκεκριμένο μέρος μέσα στο σπίτι μας. Μέχρι τώρα, από κουταβάκι που την πήραμε κοιμόταν στο ημιηπαίθριο μπαλκονάκι το οποίο είναι σαν ένα μικρό δωματιάκι μιας και κλείνει με κουφώματα. Σε αυτό το μπαλκονάκι έχουμε πρόσβαση μόνο από το δωμάτιο της κόρης μου. Επειδή οριστικά όμως επιστρέφει στα πάτρια εδάφη μιας και ολοκλήρωσε τις σπουδές της, πρέπει η Μόκα να μετακομίσει και να κοιμάται σε άλλο χώρο γιατί να μην ξεχνάμε, ότι την κόρη μου συνοδεύει και ο πορτοκαλής της γάτος, ο Νώα.
Έτσι λοιπόν ο νέος χώρος της Μόκας είναι κάτω από την εσωτερική σκάλα του σπιτιού, όπου εγκαταστάθηκε το κρεβατάκι της.

Τα σκυλιά όμως αγαπάνε πολύ την ρουτίνα και δυσκολεύονται λίγο με τις αλλαγές. Έτσι και η Μόκα με κοίταξε με απορία και διερωτόταν γιατί δεν την πήγαμε στο συνηθισμένο χώρο της για να κοιμηθεί. Την έβαλα στο κρεβατάκι της κάτω από την σκάλα αλλά όπως ήταν φυσικό, πρώτη βραδιά, δεν ήθελε να καθίσει. Κι έτσι βολόδερνε όλη νύχτα μέσα στο σπίτι. Από το σαλόνι ως την κρεβατοκάμαρα έκοβε βόλτες και κοιμόταν σε διάφορα σημεία χαρίζοντας μας έναν "απολαυστικό" διακοπτόμενο ύπνο. 
Δεν πειράζει όμως την αγαπώ τόσο πολύ και θα κάνω υπομονή μέχρι να συνηθίσει τον καινούριο της χώρο.
Ξύπνησα κατά τις 6. Ξύπνησα που λέει ο λόγος δηλαδή. Με ξύπνησε γιατί ερχόταν δίπλα μου η γλυκιά μου και με τραβούσε να σηκωθώ. Μια εμένα, μια τον άντρα μου. Νίκησε. Νωρίς νωρίς καφεδάκι στη αυλή. Ήταν όμορφα πρωί πρωί. Σήμερα περιμέναμε και κόσμο για μπάρμπεκιου. Όμορφες οικογενειακές στιγμές με φίλους και η Μόκα να τρέχει σαν τρελή στην αυλή με την δική της παρέα. Την Νεφέλη της γειτόνισσας. Απίστευτο παιχνίδι. Δυστυχώς δεν έβγαλα φωτογραφίες να σας δείξω γιατί είχα απορροφηθεί τόσο πολύ από την ευχάριστη παρέα που δεν έβγαλα ούτε μια η χαζή!!  
Τώρα φύγαν όλοι και την έχω αράξει στον καναπέ και δεν θέλω να κουνηθώ ούτε για πλάκα. Θα δω την Εθνική και θα την πέσω για ύπνο με συνοπτικές διαδικασίες.
Φιλιά πολλά....

Summer

Πως τα καταφέρνω πάντα να μου έρχεται να κάνω ανάρτηση στο παρά πέντε, μισή ώρα πριν κλείσω το μαγαζί για να πάω σπίτι μου. Ανάποδη γυναίκα....(που λέει και ο άντρας μου)
Έτσι λοιπόν ήρθε και το καλοκαιράκι, έγιναν και οι εκλογές (τις οποίες απαξίωσα τελείως για τους δικούς μου λόγους) και τίποτα δεν άλλαξε στις ζωές μας ακόμα...Δεν βαριέσαι... κάτι θα γίνει...


Φέτος λοιπόν σε αντίθεση με άλλες χρονιές που δεν ήθελα να πάω πουθενά για διακοπές, και ήθελα απλά να κάτσω σπίτι και να ξεκουραστώ, χωρίς να χρειαστεί να αλλάξω περιβάλλον, ξέρετε ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια, κουβάλα τα ρούχα σου και τα τσιμπράγκαλα σου, σκέτη ταλαιπωρία, θα ήθελα λοιπόν φέτος να πάω κάπου. Παρόλα αυτά και πέρυσι  πήγαμε για 7 μερούλες Χαλκιδική με κοινωνικό τουρισμό. Τραβάτε με κι ας κλαίω δηλαδή. Φέτος όμως συνειδητά θέλω να πάω κάπου. Ήθελα να κανονίσουμε κάτι με τα παιδιά μας αλλά δεδομένου ότι έχουμε και δύο "ζωντανά", σκύλο εγώ, γάτα η κόρη μου μάλλον θα πρέπει να πάμε χώρια, γιατί κάποιος πρέπει να φυλάξει τα ζωάκια.
Η πρώτη μου σκέψη είναι στο εξοχικό του αδερφού μου με τα ανηψάκια μου διότι τα οικονομικά μας δεν είναι για παραπάνω. Η δεύτερη σκέψη εξαφανίστηκε με το που δημιουργήθηκε γι αυτό και δεν θα σας την πω. Δεν έχει νόημα άλλωστε. Το μεγάλο θέμα με μας είναι ότι πάντα έχουμε άδεια 1 με 15 Αυγούστου, τότε που όλα είναι ακριβά και τα καταλύματα είναι στα ύψη. Αν είχα την δυνατότητα να πάω διακοπές τέλη Ιουνίου τότε θα ήταν αλλιώς γιατί παίζουν άλλες τιμές. Έτσι λοιπόν μια είναι η λύση. Το εξοχικό του αδερφού μου.

Για να μπορέσω να πάρω και το "μούτρο" μαζί μου. 

Τα κατάφερα 20:25 και τελείωσα την ανάρτηση!!!

Φιλιά !

Αλλαγές....καλές ή κακές;

Είχα καιρό να γράψω αλλά και να επισκεφτώ την μπλογκόσφαιρα. Ο λόγος; Δεν ξέρω, απλά έτσι.....

Το σκυλάκι μας η Μόκα ευτυχώς πάει μια χαρά. Κάναμε και το 3ο εμβόλιο και από χθές αρχίσαμε τις βόλτες. Τώρα είναι 4 μηνών και πολύ παιχνιδιάρικο.

Το δυσάρεστο είναι ότι "κοιμίσαμε" τον Έντυ μας τον μαύρο γατούλη μας που ήταν το γούρι μας εδώ και 14 χρόνια. Την εμπειρία αυτή δεν την έχω ξαναζήσει και ήταν πολύ δύσκολο και πολύ σκληρό να τον πηγαίνω για τελευταία φορά στον γιατρό για να τον κοιμίσουμε και να τον αφήσουμε να ξεκουραστεί. Το γατούλι μας ταλαιπωριόταν τελευταία από νεφρική ανεπάρκεια. Και τις τελευταίες 4 μέρες δεν έτρωγε. Ήταν μια απόφαση που έπρεπε να πάρω με όλα τα συνακόλουθα. Τύψεις αμφιβολίες για το αν κάνω στο σωστό, για το αν θα έπρεπε να το παλέψουμε λόγο ακόμα. Την τελευταία εβδομάδα του έκανα οροθεραπεία και ήταν μεγάλη ταλαιπωρία και για μας και για κείνον. 

Κατά τα άλλα η ζωή μας κυλάει γρήγορα, αυτή την αίσθηση έχω τελευταία, ότι περνάνε οι ώρες και οι μέρες πολύ γρήγορα. Νοιώθω πως κλείνουν κύκλοι στη ζωή μου και πως έρχονται αλλαγές. Δεν ξέρω αλλά νομίζω πως είναι η ώρα να πάρω αποφάσεις. Και ίσως είναι η ώρα να σκεφτώ και λίγο εμένα. Τι θέλω εγώ για το μέλλον μου. Βέβαια αυτό όταν έχεις και παιδιά που εξαρτώνται αποκλειστικά από σένα είναι κομμάτι δύσκολο. Αλλά ήρθε η ώρα να καταλάβουν κι αυτά πως πρέπει να κολυμπήσουν. Λίγο απότομα και λίγο σε παγωμένα νερά, αλλά πρέπει. 
Νοιώθω κουρασμένη... κουράστηκα απότομα. Η δουλειά που κάνω είναι αρκετά δύσκολη και σκληρή για γυναίκα. Είναι χειρονακτική και το σώμα μου άρχισε να κλωτσάει. Άρχισα να έχω μυοσκελετικά προβλήματα και επειδή αγαπάω τον εαυτό μου και δεν θέλω να πάθει κακό, να πάθει ζημιά ανεπανόρθωτη, έχω πάρει την μεγάλη απόφαση. Ήρθε η ώρα να σταματήσω τη δουλειά. Τώρα θα μου πείτε: "ωραία εποχή διάλεξες, τη στιγμή που όλος ο κόσμος ψάχνει για δουλειά". Είναι όμως περίπλοκα τα πράγματα. Ένα μαγαζί πατάει όλο επάνω μου. Υπάρχουν μέρες που πονάει η μέση μου τόσο πολύ που βάζω τα κλάματα γιατί δεν μπορώ να αντεπεξέλθω στις απαιτήσεις της δουλειάς. Φυσικά το μαγαζί μου είναι μια επικερδής επιχείρηση και θα πρέπει να πουληθεί και επειδή οι αγοροπωλησίες είναι αρκετά στάσιμες αυτή την περίοδο, μάλλον θα πάρει καιρό μέχρι να "ελευθερωθώ" κατά κάποιο τρόπο.
Είμαι άνθρωπος που δένεται με τα πράγματα και φυσικά όλο αυτό δεν μου είναι και πολύ εύκολο. Αλλά από την άλλη πιστεύω πως πρέπει να κοιτάζουμε μπροστά και να προσαρμοζόμαστε στις αλλαγές. Όλες οι φάσης της ζωής μας δεν είναι ίδιες. Η ζωή μας αλλάζει και πρέπει να αλλάζουμε κι εμείς μέσα από αυτή. 
Πάντα ήμουν προσκολλημένη σε καταστάσεις. νομίζω πως ήρθε η ώρα να τολμήσω αλλαγές που θα με κάνουν ίσως πιο ευτυχισμένη.
Το ρίσκο βέβαια υπάρχει και είναι ορατό. Θα μου αρέσει η νέα μου ζωή; Η νέα μου ρουτίνα; Τα νέα οικονομικά δεδομένα που θα πρέπει να περιοριστούν αφού θα περιοριστούν τα έσοδά μας; Κανείς δεν ξέρει. και κανείς δεν θα μάθει αν δεν τολμήσει. 
Όπως σας είπα και στην αρχή κλείνουν κύκλοι στην ζωή μου και θα ανοίξουν ίσως κάποιοι άλλοι.
Προς το παρών νοιώθω πως θέλω να αράξω. Να ξεκουραστώ. Το ζητάει απεγνωσμένα το σώμα μου. 
Μεγάλωσαν και τα παιδάκια μου και νομίζω πως αρκετά ήμουν απούσα από την ζωή τους. Θέλω να είμαι κοντά τους σε ότι με χρειαστούν. Κάνοντας μια ανασκόπηση στην ζωή μου όλη νομίζω πως έχω χάσει πολλά και σημαντικά πράγματα από τις ζωές των αγαπημένων μου ανθρώπων. Δεν θέλω να χάσω κι άλλα....

Αλλαγή πλεύσης λοιπόν σχεδιάζω όταν και όποτε έρθει. Αλλά αφού το αποφάσισα θα έρθει. 

Επίσκεψη στον κτηνίατρο

Χθες πήγαμε την Μόκα στον κτηνίατρο. Τα νέα ήταν χλιαρά, ούτε καλά ούτε άσχημα. Χλιαρά.
Μας είπε ότι το σκυλάκι είναι μικρότερο απ' ότι θα έπρεπε να είναι, και πριν της κάνουμε τα εμβόλια θα πρέπει να επικεντρώσουμε σε μια προσεγμένη διατροφή και μια καλή αποπαρασίτωση.

Αυτό μας είπε οφείλετε στο ότι γεννήθηκε ορφανό και δεν θήλασε. Μακροπρόθεσμα δεν θα έχει κανένα πρόβλημα αλλά πρέπει να έχει μια καλή διατροφή γιατί μέχρι να το πάρουμε σπίτι μας δεν είχε. Την πήραμε από φιλοζωική όπου μάλλον δεν είχε και την καλύτερη φροντίδα. Την τάιζαν με μπιμπερό αλλά πιθανών όχι όσο συχνά θα έπρεπε. Μας έδωσε οδηγίες για το τι θα πρέπει να τρώει, μας έδωσε και μια πάστα αποπαρασίτωσης την οποία θα πρέπει να παίρνει για τρεις μέρες γιατί τα σκουλήκια της προκαλούν τις διάρροιες. Σήμερα είναι καλύτερα η Μόκα μας, είναι πιο δραστήρια, πιο κεφάτη και πιο παιχνιδιάρα από ποτέ. Βγήκε και έξω στον κήπο και μύρισε κάθε σπιθαμή. Σταμάτησε και η διάρροια γιατί όπως μας είπε ο γιατρός πρέπει να της δίνουμε μόνο κροκέτα και κονσέρβα βραστό ρύζι και μακαρόνια. Και έτσι πάει καλύτερα. Τα εμβόλια θα τα κάνει σε 10 μέρες γιατί πρέπει να πάρει βάρος πρώτα. Φιλάκια πολλά !

Τριήμερο για κλάματα...

Ένα τριήμερο τι να σας πω. Πιο βροχερό πεθαίνεις. Έτσι την βγάλαμε μέσα από καναπέ σε καναπέ και με το λαπτόπ αγκαλιά. Βαρέθηκα το χειμώνα τόσο που δεν λέγεται. Θέλω να βγω έξω στο χορτάρι να βγάλω καρεκλίτσες και τραπεζάκια, να λιάζομαι στον ήλιο. Να μεγαλώσει λίγο και το κουταβάκι μας και να αρχίσουμε τις βολτίτσες. Να φύγει η καταχνιά αν και χλωμό το βλέπω με αυτά που γίνονται στον κόσμο. Αλλά δεν θέλω να το σκέφτομαι γιατί θα χαλάσει και πάλι η ψυχολογία μου και άντε να την φτιάξω. Προτιμώ προς στιγμής να κάνω την στρουθοκάμηλο. Να χώσω το κεφάλι μου στην άμμο και να μην βλέπω τι γίνεται. Δεν σας κρύβω ότι τις προηγούμενες μέρες της στεναχώριας μου είχα διάφορα ψυχοσωματικά συμπτώματα που δεν θέλω με τίποτα να επιστρέψουν. Κάθε μεσημέρι που γύριζα από την δουλειά και ξάπλωνα για λίγο στον καναπέ για να ξεκουραστώ μέχρι να πάει 5 η ώρα και να ξαναφύγω, η καρδιά μου άρχιζε τα δικά της. Χτυπούσε δυνατά χωρίς να μπορώ να το ελέγξω και έχανε έναν παλμό. Άρχισα να ανησυχώ μήπως έχω πίεση. Και δεν είχα και πιεσόμετρο να μετρηθώ. Περνάνε τα χρόνια μάλλον και αντί για τσάντες και αξεσουάρ θα πρέπει να ψάξουμε να προμηθευτούμε και ένα καλό πιεσόμετρο !!! 

Το σκυλάκι βοήθησε αφάνταστα στην καταπολέμηση του άγχους. Φύγανε όλα τα συμπτώματα και είμαι και πάλι καλά!! 

Η καημενούλα η Μόκα σήμερα πήρε μια γεύση από τους ρυθμούς μας που επέστρεψαν στην καθημερινή ρουτίνα μετά το τριήμερο που μας είχε όλους στο σπίτι να την κανακεύουμε. Έπρεπε να μείνει μόνη μέχρι το μεσημέρι και Τρίτη Πέμπτη και Παρασκευή θα μένει μόνη και το απόγευμα ένα τρίωρο. Λυπάμαι που την αφήνω μόνη αλλά είναι πολύ μικρούλα και δεν ήθελα να την πάρω μαζί μου στο μαγαζί. Μόλις όμως μεγαλώσει λίγο και μάθει να ελέγχει απόλυτα την κύστη και το έντερο της, θα την παίρνω τα απογεύματα μαζί μου. Θα γίνει και αυτή ένα εργαζόμενο κορίτσι!!! Θα είναι το παρεάκι μου τα απογεύματα στο μαγαζί. Θα την μάθω να κάθετε ήσυχη στο αυτοκίνητο και να απολαμβάνει τις βόλτες. Γιατί η Ήρα μας που μας "έφυγε" πρόσφατα δεν ήταν εξοικειωμένη με το αυτοκίνητο. Σπάνια πηγαίναμε κάπου με το αυτοκίνητο. 

Αύριο θα κάνει και το πρώτο της εμβόλιο και θα μπορεί να βγαίνει και έξω. Γιατί δεν κάνει να βγει τώρα που δεν έχει κάνει εμβόλια δεδομένου ότι δεν θήλασε, γιατί ήταν ορφανούλι, και δεν έχει πάρει αντισώματα από την μανούλα της. Οπότε θέλει προσοχή να μην κολλήσει καμιά αρρώστια.

Να την η κούκλα μας!!!

Το Σάββατο το πρωί παραλάβαμε το κουτάβι μας από τον κύριο που μας το χάρισε. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν να το ερωτευτώ παράφορα. Δύσκολα όμως να το αγκαλιάσω γιατί ήταν πολύ βρώμικο το καημενάκι. Το βάλαμε λοιπόν μέσα στο χαρτόκουτο που είχαμε πάρει μαζί μας, όπου μέσα είχαμε βάλει μια κουβερτούλα. Πήγαμε γρήγορα γρήγορα στο Jumpo για τα απαραίτητα. Όπως είναι φυσικό ξεχάσαμε τα βασικά. Ήταν Σάββατο και ακολουθούσε τριήμερο όποτε έπρεπε να είμαστε πιο προνοητικοί αλλά δεν ήμασταν. Δεν πήρα δηλαδή αμπούλα για τους ψύλλους. Και το καημένο ήταν γεμάτο. Οπότε έστειλα τον άντρα μου στο φαρμακείο και πήρε την αμπούλα 9 ευρώ ενώ στο pet shop το είχε 4. Τέλος πάντων. Μετά ξεχάσαμε να προμηθευτούμε γάλα σε σκόνη για σκύλους. Οπότε του δώσαμε αγελαδινό που μάλλον δεν έπρεπε γιατί του προξένησε διάρροια. Σαν πρωτάρηδες κάναμε με τον άντρα μου σαν να πήραμε πρώτη μέρα μωρό στο σπίτι. Πωπω και τα έχω ξεχάσει αυτά. Πάνε τόσα χρόνια...
Μόλις φτάσαμε στο σπίτι λοιπόν βούρ για το μπάνιο. Όπου φυσικά δεν είχαμε πάρει ειδικό σαμπουάν για σκύλους και το μπανιαρίσαμε με προδέρμ για μωρά που είχαμε. Μετά το μπανάκι το στεγνώσαμε με το πιστολάκι για να μην τρέμει από το κρύο. Και μετά φαγάκι. Κροκέτα με γαλατάκι που ευτυχώς είχαμε αγοράσει!!!
Εγώ δεν μπορώ να σας περιγράψω πόσο άγχος είχα και έχω ακόμα. Το έχω είδη αρχίσει την εκπαίδευση για να μην λερώνει μέσα στο σπίτι και τα πήγε αρκετά καλά για δεύτερη μέρα σήμερα. Βέβαια έχω το νου μου και το βγάζω έξω κάθε φορά που τρώει και αμέσως μόλις ξυπνήσει. Το βγάζω έξω γιατί θέλω να μάθει να τα κάνει στο χώμα.
Κοιμάται πάρα πολλές ώρες και δεν είμαι σίγουρη αν αυτό είναι καλό ή κακό, αλλά μάλλον καλό είναι γιατί απ' ότι θυμάμαι και τα μωρά έτσι κάνουν όταν είναι νεογέννητα. Δεν πίνει πολύ νερό και με ανησυχεί και αυτό. Το έχω χάσει τελείως μου φαίνεται...
Για όνομα ακόμα δεν καταλήξαμε. Μου αρέσει το Bella, το Martie (επειδή ήρθε στο απίτι μας 1η Μαρτίου), το Mocca (επειδή έχει το χρώμα της Μόκας) και τώρα που είδατε φατσούλα περιμένω κι άλλες ιδέες.

Εδώ είναι στο αυτοκίνητο μέσα στο χαρτόκουτο

Αυτό είναι το λουράκι που τις πήρα.

Λαστιχένιο παιχνιδάκι

Θυμωμένος Έντυ με την απρόσμενη επισκέπτρια. Εδώ σκέπτεται: 

"Ε αυτό πάει πολύ, πρώτα μου φέρανε ένα γατί πορτοκαλί που ευτυχώς ο Θεός με λυπήθηκε και το ξεφορτώθηκα γρήγορα. Και τώρα αυτήν....και είναι και άσχημη...."

Καλό Μήνα !

Καλό μήνα.

Πάντα όταν μπαίνει ο Μάρτης θέλω σαν μικρό παιδάκι να φορέσω το βραχιολάκι μου στο χέρι. Το έχω για καλό. Ξορκίζω το κακό. Σήμερα είναι μια καλή μέρα για μένα. Πρώτον γιατί έχω ραντεβού στο αεροδρόμιο για να πάρω το σκυλάκι από τον κύριο που το χαρίζει. (Όχι το σκυλάκι δεν έρχεται αεροπορικώς, απλά ο κύριος έχει μια δουλειά στο αεροδρόμιο και βόλεψε να συναντηθούμε εκεί). 

Το απόγευμα θα πάμε και μια βόλτα στο jumpo για να προμηθευτούμε τα απαραίτητα για τον νέο μας ένοικο. Λουράκι για βολτίτσα απ΄αυτό που δένει γύρω από το σώμα του και όχι στο λαιμό του γιατί είναι πιο άνετο. Ένα κρεβατάκι γιατί θα το έχουμε μέσα στο σπίτι μέχρι να μεγαλώσει λίγο γιατί είναι πολύ μικράκι. Και φυσικά μπολάκι για φαγητό και νεράκι. 

Α ψάχνουμε και για ονοματάκι. Είναι θηλυκό. Όποιος έχει καμιά καλή ιδέα ας την γράψει.

Και δεύτερον το αυτοκίνητο μας μετά από πολλά βάσανα και επισκέψεις στο συνεργείο (και απώλεια χρημάτων φυσικά) επιτέλους "περπατάει" χωρίς προβλήματα. Επιτέλους έγινε όπως έπρεπε να είναι. Χωρίς κουδουνίσματα και χωρίς σκορτσαρίσματα σαν να είχε ξερόβηχα κάθε φορά που άλλαζες ταχύτητα. 

Ο καιρός βέβαια δεν συμμετέχει στην αλλαγή της διάθεσής μου. Με απίστευτο πείσμα επιμένει να είναι μουντός και συννεφιασμένος. "Ει ψιτ ουρανέ ! Δεν πήρες χαμπάρι;; Μπήκε η άνοιξη !!"  

Φιλάκια σε όλους!!

Αποφάσεις

Αποφάσεις σημαντικές ή και ασήμαντες τελικά. Δεν είμαι σίγουρη ακόμα. Δυσκολίες παντού. Κόσμοι δύο κατηγοριών. Ήρθε νομίζω η ώρα να κοιτάξω τον εχθρό στα μάτια και να του πω: "Κοίτα να δεις....τελικά δεν σε φοβάμαι άλλο πια...Δεν θα με καταδυναστεύεις εσύ την ζωή μου.... Η ζωή μου μου ανήκει και θα την ζήσω όπως γουστάρω...Κατάλαβες;;;;"
Κι έτσι πήρα αποφάσεις. Θα ζήσω. Θα βγω από την κατάθλιψη και θα ζήσω.
Τελικά όλα στη ζωή είναι μέσα στο μυαλό μας. Τι είναι αυτό που μας στεναχωρεί;;; Το έχουμε ποτέ σκεφτεί;; Τι είναι τελικά;; Μήπως δεν είναι τίποτα αλλά για κάποιο λόγο που δεν θα αναλύσω τώρα εδώ, έχει γιγαντωθεί υπέρμετρα μέσα μας; Μήπως αν το αγνοήσουμε τελικά δεν υπάρχει;;;
Βλέπω την ζωή να έχει αλλάξει μέσα σε τρία χρόνια. Να έρχονται τα πάνω κάτω. Να νιώθεις να πέφτεις κάθε μέρα όλο και πιο κάτω και να λες ότι δεν μπορεί. Θα σταματήσει.
Περνάει σιγά σιγά και αυτός ο δύσκολος χειμώνας, και έρχεται η άνοιξη. Δεν ξέρω αν το νοιώθει και άλλος αλλά έχω την αίσθηση ότι ο χρόνος κυλά με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Δεν ξέρω αν είναι λόγω της κατάθλιψης που βιώνω αλλά έχω αυτή την αίσθηση. Και μια που έρχεται η άνοιξη και προσπαθώ να συνεφέρω τον εαυτό μου, αποφάσισα πως ήρθε η ώρα να συμπληρώσουμε την απώλεια της Ήρας μας με την απόκτηση ενός κουταβιού. Είμαι σε φάση αναζήτησης και αυτό με κάνει λίγο να ξεχνιέμαι. Νομίζω ότι βρήκα το κουτάβι που θα ήθελα. Είναι διασταύρωση Χάσκυ με Λυκόσκυλο. Θα μου το φέρουνε το Σάββατο. Το καημενούλι έχασε την μαμά του στη γέννα και το ταίζανε με μπιμπερό. Περιμένω με ανυπομονησία να το συναντήσω. Θα σας το βάλω φωτογραφία μόλις το πάρω.
Σήμερα επιστρέφει και  ο γιος μου από την επταήμερη εκδρομή. Έλειπε μια εβδομάδα και το σπίτι είναι άδειο. Πήραμε μια γεύση πως θα είναι όταν θα φύγουν τα παιδιά μας από το σπίτι και θα μείνουμε τα δυο μας. Δεν ήταν άσχημα, ήταν λίγο περίεργα. Κι ενώ είχα πει ότι θα στρωθώ το Σαββατοκύριακο και θα κάνω δουλειές τώρα που θα λείπει, τελικά δεν έκανα τίποτα... Δεν είχα όρεξη... Τα άφησα όπως είναι. Τα πάνω πάνω μόνο και ότι βλέπει η πεθερά. Δεν βαριέσαι...Δεν βοηθάει και ο καιρός (δικαιολογίες...)

Ραμσής ο μαγαλοπρεπής (τρομάρα του)....

Έχουν περάσει 2 εβδομάδες που μας "άφησε" η Ήρα. Η κόρη μου έχει φύγει για το φοιτητικό της σπίτι στην Πελοπόννησο. Αυτή την φορά με συντροφιά τον μικρό Ραμσή. Ο Ραμσής είναι ένα γατάκι που ήρθε στο σπίτι μας με το έτσι θέλω 1 εβδομάδα πριν "φύγει" η Ήρα. Και το περίεργο είναι πως ο άλλος ο κέρβερος ο Νίντζα ο Έντυ δεν ενοχλήθηκε καθόλου από την παρουσία του!!!
Που ο Έντυ θεωρούσε ιδιοκτησία του όλο το οικοδομικό τετράγωνο και δεν άφηνε να πλησιάσει γάτα, ούτε για αστείο. Αυτόν όμως τον άφησε.

Εδώ ο Ραμσής τρώει και ο Έντυ κοιτάει. Νευριασμένα μεν αλλά κοιτάει.

Έτσι όταν ήρθε η ώρα να φύγει η κόρη μου τον πήρε μαζί της. Με αεροπλάνο ο μάγκας προσγειώθηκε στην Αθήνα. Λόγο ανώμαλα θα έλεγα, γιατί το δύστυχο δεν έχει ξαναπετάξει και φοβήθηκε πολύ. Τον είχε η κόρη μου αγκαλιά σε όλο το ταξίδι, στο τσαντάκι του βέβαια.  

Είμαστε απαρηγόρητοι....

Ξέρω τώρα θα πιστεύετε οτι σας κάνω πλάκα. Δεν μπορεί η κακοτυχία μας να συνεχίζεται βρε παιδιά !!! Χάσαμε την Ήρα μας ! Πεθανε....Προχθές το μεσημέρι.... Είμαστε απαρηγόρητοι....

Τι κακό είναι αυτό που δεν λέει να σταματήσει. Ξεκίνησε τον Αύγουστο με το μηχάνημα στην δουλειά μου, μετά το δέντρο, το αυτοκίνητο και τώρα η Ήρα. Η Ήρα... δεν μπορώ να το πιστέψω. Εχθές την πήγαμε βόλτα με τον άντρα μου. Κάθε Κυριακή την πηγαίναμε στο εκκλησάκι μας. Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι δεν ζει....
Να σας πω όλη την ιστορία από την αρχή. Η Ήρα δεν ήταν μικρή, είχε κλεισμένα τα 13 χρόνια. Αλλά ήταν καλά. Ο κτηνίατρος που την έβλεπε κάθε χρόνο μου έλεγε ότι το σκυλί θα ζήσει πολλά χρόνια γιατί δεν είχε κανένα πρόβλημα υγείας. Τον τελευταίο χρόνο παρατηρήσαμε μια κάμψη στην ενεργητικότητά της. Δηλαδή κουράζονταν σχετικά εύκολα. Αν της πετούσες την μπάλα, που ήταν το αγαπημένο της παιχνίδι, παλιότερα στην έφερνε καμιά 15 αριά φορές. Τον τελευταίο χρόνο 3-4 φορές και μετά κουραζόταν. Έτρεχε όμως έπαιζε ήταν καλά, βρε παιδιά...Την προηγούμενη Κυριακή την πήγαμε όπως πάντα βόλτα στο εκκλησάκι μας, όπως θα δείτε και στο βίντεο στις τελευταίες εικόνες. Την Τετάρτη όπως σας είπα ήρθε η κόρη μου. Την Πέμπτη την πήγε βόλτα. Μου είπε: "μαμά γέρασε η Ήρα δεν περπατάει όπως πρώτα, σχεδόν την έσερνα". "Ε καλά της απάντησα, κουράζεται λιγουλάκι, έχεις καιρό να την δεις" Δεν έδωσα σημασία, θεώρησα ότι η κόρη μου ήταν λίγο υπερβολική. Πέρασε η Παρασκευή το Σάββατο και την Κυριακή την πήγαμε και οι τρεις μας στο εκκλησάκι βολτίτσα. Εγώ, ο άντρας μου και η κόρη μας. Τότε παρατήρησα ότι δεν ήταν πολύ καλά. Περπατούσε πολύ αργά και επειδή την είχαμε χωρίς το λουρί, είχε μείνει καμιά 5 μέτρα πίσω μας. Στεναχωρήθηκα πάρα πολύ. Είπα γέρασε και κουράζετε πολύ.



Καλού κακού όμως την άλλη μέρα, πήρα τηλέφωνο τον κτηνίατρο. Του είπα ότι περπατάει με δυσκολία. Το μεσημέρι ήρθε σπίτι να την δει. Την είχε ξαναδεί και πριν ένα μήνα που της έκανε και το αντιλυσσικό και μου είχε πει ότι ήταν μια χαρά. Το μόνο που είχε δει ήταν ένα λιποματάκι στο λαιμό, και είπε ότι δεν είναι τίποτα θα πέσει μόνο του γιατί ήταν νεκρός ιστός.

Μετά την εξέταση κυρίως στα πίσω πόδια μου είπε ότι έχει ρευματοειδή αρθρίτιδα και ότι είναι φυσιολογικό για την ηλικία της. Μου είπε να πάρουμε ένα αντιφλεγμονώδες για να μην πονάει και ένα συμπλήρωμα διατροφής για τους χόνδρους και τις αρθρώσεις. Της αφαίρεσε και το λίπωμα από το λαιμό γιατί είχε ξεκολλήσει το μισό και κρεμόταν. Ήταν νεκρός ιστός και η Ήρα δεν κατάλαβε τίποτα.

Μας έδωσε και μια αντιβίωση για την πληγή. Απλά είπε να ξεκινήσουμε την ίδια μέρα την αντιβίωση για 3-4 μέρες και μετά να δώσουμε το αντιφλεγμονώδες. Ξεκίνησα λοιπόν την αντιβίωση Δευτέρα βράδυ. Πέρασε η Τρίτη. Την Τετάρτη ανήμερα Χριστουγέννων πάω να τις δώσω την αντιβίωση (την βάζω σε ένα κεφτεδάκι) την φωνάζω. Καθόταν έξω από το σπιτάκι της. Με κοιτάει και δεν σηκώνεται. Περίεργο... Τρελαίνεται για κεφτεδάκια. Την ξαναφωνάζω με κοιτάει και πάει να σηκωθεί. Ζαλίζεται και δεν μπορεί να στηριχτεί στα πόδια της και ξαναπέφτει. Τρέχω μέσα να φωνάξω τον άντρα μου. Την σηκώνουμε και της στρώνουμε μέσα στο σπίτι για να την παρακολουθούμε. Παίρνω τον γιατρό και μου λέει ότι μάλλον επιδεινώθηκε και πονάει και να αρχίσω αμέσως το αντιφλεγμονώδες. Αλλά μου είπε να μην δώσω δύο χαπάκια που είναι η δοσολογία για τα κιλά της αλλά να δώσω ένα σήμερα και από αύριο δύο. Δεν ξέρω αν κάτι τον απασχολούσε με το αντιφλεγμονώδες γιατί φαινόταν λιγάκι σκεφτικός. Είπε δώσε ένα και αύριο θα μιλήσουμε. Της έδωσα ένα χαπάκι. Κοιμήθηκε αρκετά. Το βραδάκι ήταν καλύτερα. Έφαγε σουπίτσα. Όσο περνούσε η ώρα έδειχνε να μην πονάει. Κάποια στιγμή το βράδυ την προέτρεψα να σηκωθεί για να δω αν μπορούσε να σταθεί όρθια. Σηκώθηκε ήπιε νεράκι πήγε μόνη της προς την πόρτα. Την έβγαλα έξω και πήγαμε μια μικρή βολτίτσα  για να κάνει την ανάγκη της. Περπατούσε αργά, αλλά έδειχνε καλύτερα σε σχέση με πριν. Το πρωί της Πέμπτης η κατάσταση ήταν ήταν ακόμα καλύτερη. Της έδωσα 2 χαπάκια και συνέχιζα και την αντιβίωση. Ήταν όλο και καλύτερα. Περπατούσε πλέον τέλεια. Την Παρασκευή μετά την δουλειά το βράδυ την βγάλαμε βόλτα περπάτησε αρκετά ενεργήθηκε, έφαγε, όλα ήταν τέλεια. Ανασάναμε κι εμείς.

Ήμουνα πολύ χαρούμενη. Είχε γίνει καλά! Το Σάββατο το πρωί πριν πάω στη δουλεία πήγα να της δώσω την αντιβίωση αλλά δεν ήθελε να φάει το κεφτεδάκι. Αλλά δεν πείραζε γιατί έπρεπε να την σταματήσω την αντιβίωση. Είχαν περάσει οι 4 μέρες που έπρεπε να την πάρει. Οπότε άφησα το κεφτεδάκι δίπλα της και έφυγα για την δουλειά. Δεν ανησύχησα γιατί θεώρησα ότι δεν πεινάει γιατί είχε φάει αρκετά την προηγούμενη το βράδυ. Όταν γύρισα το μεσημέρι, την βρήκα νεκρή και παγωμένη μέσα στο σπιτάκι της! Γιατί θεεέ μου!!!! Γιατί;;;;;; Γιατί μας συμβαίνουν όλα αυτά;;;;; 13 χρόνια ήμασταν μαζί. Περάσαμε τόσες όμορφες στιγμές!

Πήρα τον γιατρό.... μάλλον ανακοπή μου είπε. Ο θάνατος ήταν αιφνίδιος μου είπε. Γιατί δεν μπορούσε να εξηγήσει πως την προηγούμενη το βράδυ έφαγε και ήταν μια χαρά.
Ρε παιδιά μήπως το έπαθε από τα φάρμακα;;; Τι να πω, δεν μπορώ να καταλάβω πως έγινε κάτι τέτοιο. Το θεωρούσα πιο πιθανό να πεθάνει την πρώτη μέρα που την βάλαμε μέσα στο σπίτι που ήταν πολύ χάλια και δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια της, παρά εκείνη την μέρα που σας λέω την άφησα μια χαρά, απλώς δεν ήθελε να φάει. Τέτοιο σοκ!!!






Την θάψαμε σε ένα οικόπεδό μας κοντά στο σπίτι μας. Ήταν πολύ άσχημες στιγμές, κι ακόμα είμαι χάλια. Νομίζω θα την δω έξω στην αυλή, νομίζω θα την ακούσω να γαβγίζει όταν κάποιος περνάει από τον δρόμο.
Αχ Ήρα μου γιατί;;;;

 Το σημερινό ποστ είναι αφιερωμένο σ΄αυτήν. Έφτιαξα και το βιντεάκι με τις φωτογραφίες της για να την θυμόμαστε πάντα. Έτσι κι αλλιώς δεν θα την ξεχάσουμε ποτέ! Ήταν πολύ καλό σκυλάκι........

ΥΓ. Αχ βρε παιδιά αυτό το blog το ξεκίνησα με χαρά για να γράφω ευχάριστα πράγματα και δεν ξέρω τι έγινε και γράφω όλο δυσάρεστα και σας μαυρίζω την καρδιά....Δεν ταιριάζει και η Χριστουγεννιάτικη διακόσμηση με το κλίμα του ποστ αλλά δεν έχω διάθεση τώρα να το αλλάξω. Κρίμα, ήθελα να γράφω ευχάριστα πράγματα και πάω από το κακό στο χειρότερο....

Βλάβη, βλάβη κι άλλη βλάβη....στο αυτοκίνητο αυτή την φορά !!!!

Ήρθε η κορούλα μου σπίτι για Χριστούγεννα για τελευταία φορά γιατί φέτος είναι ο τελευταίος χρόνος μακριά μας. Είναι φοιτήτρια στην Πελοπόννησο. Θα ξανά έρθει το Πάσχα και μετά το καλοκαίρι θα μετακομίσει κοντά μας,στη Θεσσαλονίκη. Θα την βλέπουμε πιο συχνά γιατί τα τελευταία τέσσερα χρόνια την βλέπουμε Χριστούγεννα Πάσχα και Καλοκαίρι.

Χθές λοιπόν κανονίσαμε να κατέβουμε στην πόλη για καφεδάκι τα δυο μας. Γύρισα λοιπόν από την δουλειά σπίτι και ξεκινήσαμε για το κέντρο της Θεσσαλονίκης. Φτάσαμε Αριστοτέλους. Είχα τόση χαρά που θα καθόμασταν τα δυο μας να πιούμε καφεδάκι στο αγαπημένο μας μαγαζί. 

Έψαχνα απεγνωσμένα για πάρκινγκ αλλά μάταια, δεν υπήρχε θέση ούτε για πλάκα. Επί ένα τέταρτο είχα σταματήσει σε ένα μέρος και πρίμενα μήπως κάποιος φύγει (το έκανα παλιά και πετύχαινε αλλά αυτή την φορά φτούυυ...τίποτα...)

Έτσι λοιπόν αποφάσισα να αναζητήσω μέρος να παρκάρω λίγο πιο βόρεια, πιο μακριά από το κέντρο, και δεν πειράζει ας περπατούσαμε και λίγο. Και τότε σε ένα φανάρι κάνω μια έτσι και κοιτάω στο ταμπλό του αυτοκινήτου και ώωωω συμφοράααα!!! Τι να δω η θερμοκρασία του αυτοκινήτου είχε φτάσει στο θεόοο!!! Ψήνονταν ο κινητήρας και εγώ αμέρημνη χαζολογούσα με την κόρη μου. Σταματάω στην άκρη και σβήνω αμέσως την μηχανή. Ευτυχώς ήξερα (γιατί κατά τα άλλα είμαι άσχετη από αυτοκίνητα) ότι με υψηλή θερμοκρασία στην μηχανή πρέπει αμέσως να σβήσεις τον κινητήρα, αν δεν θες να τον κάψεις. 

Πήρα τον άντρα μου τηλ αναθεματίζοντας την γκαντεμιά μου. Πάει ο καφές....και το χειρότερο είναι οτι μπορεί να κάνουν φτερά και άλλα 300-400 ευρόπουλα αν έχει καεί η φλάντζα κεφαλής απ' ότι μου είπε ο άντρας μου. Τι είναι αυτό θα σας γελάσω! Το επόμενο τηλεφώνημα ήταν στην οδική βοήθεια που ήρθε και με φόρτωσε. Η κόρη μου πήγε για καφεδάκι με τον γιο μου που στο μεταξύ ήρθε και αυτός κι εγώ γύρισα σπίτι παρέα με τον οδηγό του γερανού που ήρθε να με μαζέψει. Πίκρα μεγάλη. Καλή η παρέα του δεν λέω αλλά θα προτιμούσα το καφεδάκι. Μετά από 30 λεπτά ευχάριστης κουβεντούλας με τον οδηγό φτάσαμε στο συνεργείο κοντά στο σπίτι μας που με περίμενε ο άντρας μου. Τελικά το αυτοκίνητο περπατάει αλλά επειδή δεν ξέρουμε την έκταση της ζημιάς είναι καλύτερο να μην κινείται μέχρι να το δει μηχανικός. Και έτσι άδοξα τελείωσε η βραδιά.....

Δεν πειράζει, μακάρι να μην έχει μεγάλη ζημιά...Αχ αυτό το2013!!!! Ευτυχώς σύντομα φεύγει !!!

Να το και το δικό μας το δέντρο....

Να το και το δικό μας το δέντρο. Ξέρω ξέρω άργησα να το βάλω σε ανάρτηση. Έλλειψη χρόνου...όπως πάντα. Να μαι λοιπόν ευτυχώς πριν περάσουν τα Χριστούγεννα.

Και φέτος το στόλισα με τον γιο μου και ο άντρας μου επέβλεπε ακίνητος αλλά δεν μπορώ να πω δούλεψε κι αυτός. Σκαρφάλωσε σε πατάρια, κόντεψε να γκρεμοτσακιστεί για να μας το κατεβάσει. 

Κάθε χρόνο καλούσαμε κόσμο Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά. Τρώγαμε παρέα με φίλους ή συγγενείς. Εγώ βέβαια πάντα κουρασμένη και εξουθενωμένη δεν καταλάβαινα τίποτα. Ετοίμαζα, μαγείρευα όλη μέρα, σερβίριζα, μάζευα πιάτα, κώλο δεν έβαζα κάτω. Όλοι περνούσαν όμορφα, όλοι εκτός από μένα. Και τώρα θα μου πείτε μα καλά και το να ετοιμάζεις μια γιορτή για τους άλλους σού δίνει χαρά. Μόνο που τους βλέπεις χαρούμενους και γελαστούς.

Ναι, έτσι ήταν κάποτε. Τώρα όμως δεν αισθάνομαι έτσι. Λυπάμαι που το λέω αλλά έτσι είναι. Κουράστηκα. Τα έχω κάνει όλα αυτά τόσο πολλές φορές, αλλά τώρα κουράστηκα. Δουλεύω ασταμάτητα εδώ και 18 χρόνια σε μια δουλειά δύσκολη, με πάρα πολλές απαιτήσεις και παρ'όλα αυτά τα έκανα όλα με το Ν και με το Σ.

Και παράλληλα έβλεπα άλλες ξεκούραστες και αδούλευτες να μην κάνουν καμιά ετοιμασία και πάντα να κανονίζουν να είναι καλεσμένοι σε άλλους. Εμένα πάντα μου άρεσε αυτές τις μέρες να είμαι στο σπίτι μου. Με κόσμο τα τελευταία χρόνια, χωρίς κόσμο μάλλον φέτος. Δεν με πειράζει αρκεί που θα είμαι στο σπίτι μου που θα ετοιμάσω φαγητά για την οικογένεια μου και όχι για ένα λόχο. 

Λέτε να γέρασα και να άρχισαν οι παραξενιές; Η κούραση η μελαγχολία της εποχής; Δεν ξέρω εγώ πάντως έτσι αισθάνομαι αυτή την στιγμή.

Ελπίζω να μην σας χάλασα την διάθεση με την κατήφεια που με κατέχει αυτή την στιγμή.

θα κάνω μια προσπάθεια να σας αποζημιώσω με τις φωτογραφίες παρακάτω.

Ελπίζω να τα κατάφερα να ανεβάσω λίγο την διάθεση....φιλάκια...