Διακοπών συνέχεια...

Αυτό που πραγματικά δεν αντέχω στις διακοπές είναι η προετοιμασία κάθε φορά που είναι να βγω από το δωμάτιο του ξενοδοχείου. Είτε για να πάμε στη θάλασσα, είτε για βόλτα το βραδάκι, ακόμα και για πρωινό ή βραδινό φαγητό. Το πρόβλημα είναι ότι θέλω να κουβαλάω διάφορα στις διακοπές μου όπως όλα τα ηλεκτρονικά gadgets που έχω στην διάθεσή μου: κινητό, mp3, λάπτοπ, tablet (που μου το παραχώρησε ο γιός μου!!!). Ευτυχώς όχι και φωτογραφική, γιατι χρησιμοποιώ το κινητό μου. Καλυντικά πορτοφόλι, και ότι έχει μια γυναικεία τσάντα ( ξέρετε εσείς) Σε αυτές τις διακοπές είχα την δυστυχία να κουβαλήσω μαζί μου και μια ίωση που ήθελε ντε και καλά να μπει μέσα στη βαλίτσα μου. Έτσι έχω και χαρτομάντηλα, otrivin για το ξεβούλωμα της μύτες, lisopayne καραμέλες για τον λαιμό, ponstan για παν ενδεχόμενο, αντιβίωση. Όλα αυτά όπως καταλαβαίνετε, εκτός του λάπτοπ (που δεν είμαι τόόόσο τρελή, ώστε να το κουβαλάω και αυτό μαζί μου) έπρεπε να αλλάζουν τσάντες καθ´όλη την διάρκεια της ημέρας. Ξεκινούσαν το πρωί στην τσάντα για την θάλασσα, το μεσημέρι σε μια πιο μικρή τσάντα και το βράδυ στην τσάντα εξόδου. Βάλε βγάλε όλη μέρα ήμουν η τρελή. Θα μπορούσα βέβαια να έχω μια τσάντα για όλες τις ώρες. Την επόμενη φορά θα οργανωθώ περισσότερο.

Με αυτά και μ´αυτά φτάσαμε αισίως στην Πέμπτη και αύριο Παρασκευή τελειώνουν οι διακοπές μας εδώ στην Χαλκιδική. Η αλήθεια είναι πως πεθύμησα τα παιδάκια μου (μην μπερδεύεστε ολόκληρα "γαιδούρια" είναι, με την έννοια της ηλικίας, κατά τα άλλα είναι αστεράκια τα χρυσά μου) και το σπίτι μου, την αυλίτσα μου και την ρουτίνα μου. Γέμισαν όμως οι μπαταρίες μου για τα καλά. Και είμαι έτοιμη και γεμάτη αισιοδοξία να αντιμετωπίσω ένα χειμώνα που φαινομενικά θα είναι δύσκολος με φροντιστήρια, πετρέλαια, έξοδα πολλά μια και διαθέτουμε και φοιτήτρια στην οικογένεια που σπουδάζει σε άλλη πόλη αλλά είπαμε, ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ. 

Τώρα που γράφω στο blog μου βρίσκομαι στην παραλία, ήμαστε εδώ από το πρωί 9:30 η ώρα και είναι 15:30. Είμαστε οργανωμένοι με ξαπλώστρες και τα συναφή και απολαμβάνουμε την θάλασσα. 

                      

Γράφω από το tablet και έχω κι ένα άγχος μην γίνει καμία στραβή και σβηστούν όλα γιατί η συνδεσή μου είναι με 3G και cosmote είναι αυτός, μια έρχεται και μια φεύγει.  Αλλά να λέμε και τα καλά, μην είμαστε και αχάριστοι, μεγάλες ευχαριστίες στον cosmote που μας πρόσφερε 1,5 GB δωρεάν και έτσι δεν μας έλειψε το Internet. Να ναι καλά οι άνθρωποι. 

 Εχθές είχε εδώ συναυλία με τον Βέρτη, αλλά επιδή εγώ και ο Βέρτης είμαστε μαλωμένοι προτίμησαμε πίτσα και μπύρα στην Καλιθέα. Ήταν υπέροχα, αν εξαιρέσεις ένα περιστατικό που εκτυλίχθηκε μπροστά στα μάτια μας. Η αστυνομία συνέλαβε έναν μικροπωλητή και μάλιστα του πέρασαν και χειροπέδες μπροστά στον κόσμο, σαν να ήταν κανένας εγκληματίας.  Απ´ ότι μάθαμε από τους ανθρώπους που είχαν την πιτσαρία, ο συγκεκριμένος άνθρωπος δουλεύει 20 χρόνια στην περιοχή και είναι ρωσοπόντιος, οικογενειάρχης και είχε και άδεια μικροπωλητή, απλά δεν την είχε μαζί του. Ο άνθρωπος τους ζητούσε να τον πάνε στο σπίτι του να τους δείξει την άδεια αλλά αυτοί ανένδοτοι προχώρησαν σε σύλληψη. Μετά από καμία ώρα απ´ ότι είδαμε αφέθηκε ελεύθερος και επέστρεψε στο πόστο του φυσικά αφού του φέρανε οι συγγενείς του την άδεια του στο αστυνομικό τμήμα. Όλα καλά ρε παιδιά οι αστυνομία κάνει την δουλειά της αλλά αφήνει έξω πολλά λαμόγια και συλλαμβάνει και εξευτελίζει μεροκαματιάριδες ανθρώπους. Τι να πει κανείς. 

Άντε σας αφήνω, πάω να ρίξω καμία βουτιά....φιλάκια...

Αααα....το είχα στο νου μου να μην το ξεχάσω, και τελικά το ξέχασα. 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΟΥΣ ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΕΣ. 

Συμπάσχω με την dear e-diary...και Έλληνας παππούς (δύο σε ένα)

 Μετά το τελευταίο post της dear e-diary το οποίο με συγκλόνισε πάρα πολύ, γιατί είναι φρίκη να έχεις βρει ένα μέρος όπου μπορείς να βγάλεις τα εσώψυχα σου, να κουτσομπολέψεις, να σχολιάσεις, να πεις κατάμουτρα σε κάποιους όλα όσα θα ήθελες να τους πεις αλλά δεν σου το επέτρεπε η ευγενική καταγωγή σου, τα γαλλικά και το πιάνο σου, ξαφνικά να ανακαλύπτεις ότι κάποιος σε ανακάλυψε!!!!! Πραγματικά έχω φάει φρίκη με αυτό και συμπάσχω τόόόόόοσο πολύ.  

´Ετσι λοιπόν κάθησα και σκέφτηκα, που λέει και η Παπαρίζου, και πήρα μια απόφαση. ´Οχι ξανά φωτογραφίες που να εικονίζουν μέρη και πρόσωπα και "Ζά" που λένε και στο χωριό μου, που μπορούν να αναγνωριστούν. Βέβαια η dear e-diary δεν είχε ούτε φωτογραφίες ούτε ονόματα αλλά πάλι την πάτησε-αυτό θα πεί να έισαι γκαντέμης-. Έτσι λοιπόν θα διαγραφούν όσες φωτογραφίες με "καρφώνουν" και από δω και στο εξής θα είμαι πιο προσεκτική γιατί αυτός ο χώρος θέλω να είναι αποκλειστικά δικός μου. 

Τώρα και για 5 μέρες ακόμη θα είμαι εκτός σπιτιού γιατί βρίσκομαι για διακοπές στην Χαλκιδική. Αμέ αμέ με κοινωνικό τουρισμό που δικαιούται ο σύζυξ. Αυτός και τα παιδιά που είναι ασφαλισμένοι στο δημόσιο γιατί εγώ είμαι από άλλο ανέκδοτο. Αλλά πήγαμε οι δυό μας γιατί τα παιδιά μας πήγαινε μόνα τους τον Ιούλιο. Περνάμε πολύ ωραία, χαλαρώνουμε και γεμίζουμε μπαταρίες.  Τώρα που σας γράφω απλώνουμε τα κορμιά μας στην παραλία. Η θάλασσα είναι πραγματικά υπέροχη. 

Το μόνο που χαλάει την αισθητική μου είναι η Ελληνίδα μάνα και πρόσφατα ανακάλυψα, ότι στο ίδιο μοτίβο κινείται και ο ´Ελληνας παππούς. Ρε παιδιά αν έχει το Θεό του ο άνθρωπος. Έχει έρθει με τα εγγονάκια του στην παραλία και δεν έχει σταματήσει να μιλάει. Κάνει συνεχώς παρατηρήσεις στα παιδάκια που εν τω μεταξύ βρήκαν παρέα και παίζουν ανέμελα (τουλάχιστον κάνουν φιλότιμες προσπάθειες) ανάμεσα στις αγριογκαρίδες του παππού. "όχι εδώ Παναγιώτη με τα κουβαδάκια εκεί ακριβώς να κάτσεις" . Πάει λίγο πιο κει ο άμοιρος Παναγιωτάκης γκαρίζει ο παππούς: "που σου είπα να κάτσεις;" "εκινήθεις, γιατί εκινήθεις;" "Όχι έτσι την βάρκα, έτσι να την σμπρώχνεις" ρε παιδιά, να χώνετε στο παιχνίδι των παιδιών σε σημείο που μου ήρθε να σηκωθώ και να του πω:" ανθρωπέ μου, σκάσει επιτέλους και άσε τα παιδιά να απολαύσουν την θάλασσα και το παιχνίδι τους". Όχι δεν το έκανα κρατήθηκα!! Παιδιά, δεν υπάρχουμε!! 

Και για να μην το παίζω έξυπνη νομίζω ότι το έκανα κι εγώ. Αμέ πρώτη και καλύτερη !!! Τι νομίζετε εγώ που τώρα κριτικάρω ήμουνα καλύτερη;; Αυταρχισμός σε όλο του το μεγαλείο. 

Και από την άλλη βλέπω και τους αλλοδαπούς οι οποίοι είναι χαλαροί και απολαμβάνουν τον ήλιο και την θάλασσα και αυτοί και τα παιδιά τους. Δεν ακούς φωνή. Και να σας πω και κάτι τελικά εμείς οι σπαστικοί στο τέλος τα λουζόμαστε τα καμώματα μας. Τα παιδιά μπουχτίζουν απ´ όλη αυτή την καταπίεση και μόλις μεγαλώσουν σου τραβάνε μια επανάσταση, που είναι όλη δική σου. Σας μιλάω εκ πείρας δηλαδή. Μόλις μεγαλώσουν λίγο παίρνουν το αίμα τους πίσω. Ακούς ότι πιο κουφό μπορείς να ακούσεις και μένεις "μαλάκας". Σου λέει μετά ο ενήλικος πλέον γιος σου ή η κόρη σου. Τώρα θα κάνω αυτό που θέλω και αι πνίξου. Αρκετά άκουσα όλα αυτά τα χρόνια. "μη εδώ , μη εκεί, όχι έτσι, όχι αλλιώς". Φτάνει πια!!!! Και για να βγάλουν το άχτι τους θα σου κάνουν αυτό που ξέρουν ότι θα σε ενοχλήσει και θα σε πονέσει πιο πολύ. Και τότε θα αναρωτηθείτε μα καλά που ήμουνα τόσον καιρό; Τι έκανα; Τι τους μάθαινα; Τι έκανα λάθος; Εγώ; Που νόμιζα ότι τα έκανα όλα σωστά;

Έτσι είναι αγαπητοί μου. Γι αυτό όσοι είστε γονείς αφήστε τα παιδιά ελεύθερα και μην θέλετε να επεμβαίνετε στα πάντα και να έχετε γνώμη για τα πάντα, ακόμη και στο παιχνίδι τους.  Τελικά ξέρετε γιατί το κάνουμε; Υποσυνείδητα γιατί θέλουμε να δείξουμε στους διπλανούς που μας κοιτάζουν πόσο πολύ προσέχουμε τα αγγελούδια μας. Δεν χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα σε κανέναν. Αν δεν θέλουμε να το πληρώσουμε αργότερα ας χαλαρώσουμε επιτέλους και ας χαρούμε τις διακοπές μας χωρίς φωνές και παρατηρήσεις όλη την ώρα. 

Και επειδή πολύ το σοβάρεψα, φύγανε και ο Έλληνας παππούς και η Ελληνίδα μάνα, και ησύχασε η πλάσις, ας απολαύσω κι εγώ την ηρεμία πριν πλακώσει και η Ελληνίδα γιαγιά !!!

Υ.Γ (άσχετο με το θέμα): Αν έχετε την καλοσύνη να μου πείτε αν η γραμματοσειρά είναι καλή έτσι όπως την έχω ή αν πρέπει να την μεγαλώσω λίγο.

  

Η επιστροφή....

Σήμερα Τετάρτη η μέρα ξεκίνησε φυσικά με δουλεία. Εγώ στο ένα μαγαζί, ο άντρας μου στο καινούριο. Δουλεύουμε παράλληλα ενδιάμεσα μιλάμε στο τηλέφωνο.
Εμένα  στο μαγαζί μ'αρέσει να ακούω μουσική ενώ δουλεύω. συνήθως 80's.
Σήμερα ήταν η μέρα που θα επέστρεφαν τα παιδιά σπίτι. Κλείσαμε και οι δυο στις 3μμ και ξεκινήσαμε για Ποσείδι να πάμε να τους μαζέψουμε. Τέταρτη και τελευταία μέρα των διακοπών τους σήμερα και άρχισαν τα όργανα. Άρχισαν να "τρώγονται" μεταξύ τους.  Ευτυχώς οι τρεις προηγούμενες ήταν ήσυχες και δεν είχαμε παρατράγουδα. Και άρχισαν τα τηλέφωνα 3 ώρες πριν πάμε να τους πάρουμε. Ο ένας ήθελε να πάει βόλτα, η άλλη βαριόταν και έτσι άρχισε η γκρίνια.
Φτάσαμε στο Ποσείδι στις 5μμ. Αργήσαμε, η πρόβλεψη ήταν για τις 4μμ. Η διαδρομή όμορφη. Σε όλο το δρόμο στη Χαλκιδική βλέπεις δεξιά κι αριστερά εξοχικά σπίτια. Όμορφα. άλλα μεγάλα και άλλα μικρά. Άλλα χλιδάτα και άλλα λιτά. Πέτρινα ή μοντέρνα.
Δεν καταφέραμε να αποκτήσουμε ένα εξοχικό σπίτι. Πάντα το ήθελα. Δεν το κατάφερα.
Η αλήθεια είναι ότι το μαγαζί δεν μας αφήνει και πολλά περιθώρια από άποψη χρόνου, αλλά και από πλευράς χρημάτων μια και πάντα επενδύαμε στη δουλειά μας, ότι μας περίσσευε (τότε, τα παλιά τα χρόνια, γιατί τώρα δεν περισσεύει ούτε για αστείο). Πάντα ο άντρας μου μου έλεγε ότι τα εξοχικά είναι για τους δημοσίους υπαλλήλους και ειδικότερα για τους εκπαιδευτικούς που έχουν ελεύθερο όλο σχεδόν το καλοκαίρι και ίσως να έχει και δίκιο. Κι εγώ επειδή είμαι παιδί εκπαιδευτικού και είχαμε εξοχικό σπίτι θυμάμαι ότι πηγαίναμε Ιούνιο και γυρίζαμε Σεπτέμβριο.

Έτσι λοιπόν φτάσαμε στα παιδιά μας. Μας υποδέχτηκαν με χαρά. Πεθύμησαν το σπίτι μας, είπαν. "Σιγά 4 μέρες μόνο λείπετε!!" είπαμε με μια φωνή με τον άντρα μου. Πληρώσαμε το ξενοδοχείο και βουυρρ για το σπίτι.  Είχε έξοδο βλέπετε η μεγάλη και έπρεπε 7:30μμ να είμαστε σπίτι. Εγώ και ο άντρας μου εντομεταξύ είχαμε λυσάξει στην πείνα. Είχαμε να φάμε από τις 8 πμ και η ώρα ήταν 6:30μμ. Πήραμε πιτόγυρα delivery φάγαμε, σκάσαμε και τώρα χωνεύουμε, χαζεύοντας στο internet αυτός, γράφοντας στο blog  εγώ.
Αυτά για σήμερα, σας φιλώ και θα προσπαθήσω να γράφω συχνότερα από δω και πέρα μια που ήρθε και ο υπολογιστής μου στον τόπο του.
Φιλιά πολλά!
  

Διακοπές για τα παιδιά μου

Σήμερα ξυπνήσαμε χαρόυμενοι όλη η οικογένεια. Άρχισαν οι διακοπές για τους νεολάιους της οικογένειας όπως σας είπα. 

Αναβρασμός μέσα στο σπίτι. Πως ήταν στην ταινία "μόνος στο σπίτι" που ετοιμάζονταν για ταξίδι και γινόταν της κακομοίρας; Ένα τέτοιο πράμα. Να χάνει η μάνα το παιδ´ι και το παιδί τη μάνα. 

Ευτυχώς τα παιδιά μου έιναι μεγάλα και ετοίμασαν της βαλίτσες τους μόνα τους. 

Φτάσαμε κατά της 12:00. Ποσείδι Χαλκιδικής  Όμορφο μέρος. 

Το μόνο "θεματάκι" που έιχε το ξενοδοχείο ήταν το κακοτράχαλο μονοπάτι με τα 120 σκαλία για να φτάσεις στη θάλασσα. 

Το κατέβασμα ήταν σχετικά εύκολο. Αλλά το ανέβασμα ήταν "δράμα". Έκανα 15 στάσεις για να βρώ την αναπνόη μου μέχρι να ανέβω.

Τα παιδιά πάντως περνάνε καλά και αυτό έχει σημασία.

Εμέις σήμερα π´ισω στη ρουτίνα μας. Ησυχία στο σπίτι. Δουλειά καφεδάκι το απόγευμα στο μπαλκόνι. Παρεούλα το βραδάκι για μπυρίτσα. Δεν βαρίεσαι...καλά είναι και στο σπίτι...

Φιλιά πολλά , καλά να περνάτε !