Και ήρθαν και τα Χριστούγεννα σιγά σιγά. Και η γιορτινή ατμόσφαιρα και διάθεση θα έπρεπε κανονικά να με κυριεύσει, όπως άλλες φορές μια και είμαι από τα άτομα που σαν τα μωρά χαίρομαι με τις γιορτές. Πάντα μου άρεσαν οι γιορτές και ειδικά τα Χριστούγεννα. Το στόλισμα στο σπίτι τα φωτάκια που αγγάρευα τον άντρα μου να κρεμάσει σε όλα τα μπαλκόνια και σε όλα τα δέντρα του κήπου μας. Θυμάμαι πως αστειευόμενος έψαχνε κάθε τρόπο να το αποφύγει. Τελικά βέβαια πάντα υπέκυπτε (σιγά που θα μου γλίτωνε!)
Φέτος όμως είναι διαφορετικά. Το νοιώθω. Αισθάνομαι ότι είναι προκλητικό να στολίζεις όλο το σπίτι και να το φωταγωγείς με κάθε είδους φωτάκια την στιγμή που ζορίζεσαι να πληρώσεις το ρεύμα. Εμείς θερμαίνουμε το σπίτι τα 2 τελευταία χρόνια με κλιματισμό, οπότε καταλαβαίνετε ότι το ρεύμα ούτως ή άλλως θα έρθει φουσκωμένο. Και εκτός του οικονομικού, έχει πάει και η διάθεση περίπατο. Που και αυτή, ας μην κρυβόμαστε έχει να κάνει με την οικονομική μας κατάσταση.
Η ανεμελιά εξαφανίστηκε, πανάθεμα τους, ξέρετε ποιους.
Παρόλα αυτά θα στολίσουμε γιατί έχουμε και παιδάκια που χαίρονται (21 και 17 χρονών τα πουλάκια μου). Ειδικά η μεγάλη που θα έρθει και από μακριά για τις γιορτές καθ' ότι φοιτήτρια, άμα δεν στολίσουμε θα μας κρεμάσει!!!
Μόλις στολίσω θα σας ποστάρω φώτο.
Κατά τα άλλα οι μέρες κυλάνε ήσυχα στο σπιτικό μας, ευτυχώς. Έχουμε μπει στην ρουτίνα μας, οι μεγάλοι με τις δουλειές μας, ο μικρός παλεύει ανάμεσα σε φροντιστήρια σχολεία και βιβλία γιατί προετοιμάζεται φέτος για πανελλαδικές, κι αν όλα πάνε καλά, που θα πάνε δηλαδή τον επόμενο χειμώνα εγώ κι ο άνδρας μου θα είμαστε μόνοι στο σπίτι!! Θα έρθει και η κόρη μου που τελειώνει φέτος και θα νοικιάσουν σπίτι στην Θεσσαλονίκη και θα μείνουν together τα αδελφάκια. Τώρα εγώ γιατί χαίρομαι; Αφήστε, ξέρω εγώ! Δεν στεναχωριέμαι που θα φύγουν. Είδη έχω συνηθίσει την απουσία της μεγάλης. Χαίρομαι γιατί θα είναι αυτά χαρούμενα, και γιατί θα ησυχάσει το κεφάλι μου, ελπίζω.
Είμαι της άποψης ότι τα παιδιά μετά τα 18-20 θα πρέπει να μένουν μόνα τους. Πρέπει να ανοίξουν τα φτερά τους και να πετάξουν μόνα τους, υπό το πάντα άγρυπνο βλέμμα των γονιών βέβαια, που πάντα θα είναι εκεί αλλά σε απόσταση. Βέβαια ένα αγκάθι σε όλα αυτά, είναι το θέμα της δουλειάς. Με την ανεργία που μαστίζει την χώρα μας τα πράγματα θα είναι πραγματικά δύσκολα.
Θα δείξει. Μακάρι όλα τα παιδιά του κόσμου να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα...
Η ανεμελιά εξαφανίστηκε, πανάθεμα τους, ξέρετε ποιους.
Παρόλα αυτά θα στολίσουμε γιατί έχουμε και παιδάκια που χαίρονται (21 και 17 χρονών τα πουλάκια μου). Ειδικά η μεγάλη που θα έρθει και από μακριά για τις γιορτές καθ' ότι φοιτήτρια, άμα δεν στολίσουμε θα μας κρεμάσει!!!
Μόλις στολίσω θα σας ποστάρω φώτο.
Κατά τα άλλα οι μέρες κυλάνε ήσυχα στο σπιτικό μας, ευτυχώς. Έχουμε μπει στην ρουτίνα μας, οι μεγάλοι με τις δουλειές μας, ο μικρός παλεύει ανάμεσα σε φροντιστήρια σχολεία και βιβλία γιατί προετοιμάζεται φέτος για πανελλαδικές, κι αν όλα πάνε καλά, που θα πάνε δηλαδή τον επόμενο χειμώνα εγώ κι ο άνδρας μου θα είμαστε μόνοι στο σπίτι!! Θα έρθει και η κόρη μου που τελειώνει φέτος και θα νοικιάσουν σπίτι στην Θεσσαλονίκη και θα μείνουν together τα αδελφάκια. Τώρα εγώ γιατί χαίρομαι; Αφήστε, ξέρω εγώ! Δεν στεναχωριέμαι που θα φύγουν. Είδη έχω συνηθίσει την απουσία της μεγάλης. Χαίρομαι γιατί θα είναι αυτά χαρούμενα, και γιατί θα ησυχάσει το κεφάλι μου, ελπίζω.
Είμαι της άποψης ότι τα παιδιά μετά τα 18-20 θα πρέπει να μένουν μόνα τους. Πρέπει να ανοίξουν τα φτερά τους και να πετάξουν μόνα τους, υπό το πάντα άγρυπνο βλέμμα των γονιών βέβαια, που πάντα θα είναι εκεί αλλά σε απόσταση. Βέβαια ένα αγκάθι σε όλα αυτά, είναι το θέμα της δουλειάς. Με την ανεργία που μαστίζει την χώρα μας τα πράγματα θα είναι πραγματικά δύσκολα.
Θα δείξει. Μακάρι όλα τα παιδιά του κόσμου να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα...
