Κυριακή 5 Οκτωβρίου 2014

Εδώ είμαι, δεν χάνομαι...

Χάθηκα πάλι για κάμποσες μέρες. Δεν ξέρω πως τα καταφέρνω και εξαφανίζομαι από την μπλογκόσφαιρα! Τόσο πολυάσχολη πια? Τόσο!
Σάββατο απόγευμα και κάθομαι στο σαλόνι μαζί με την γκρινιάρα Μόκα που μου έχει πρήξει τα συκώτια; να την πάω βόλτα. Γκρινιάζει ασταμάτητα όμως. Αλλά εγώ βράχος. Δεν σταματάω το γράψιμο τώρα που ξεκίνησα.
Έκατσα λοιπόν στο καινούριο τραπεζάκι για το λαπ τοπ ( ναι αυτό που μπαίνουν τα πόδια κάτω από τον καναπέ και είναι πολύ βολικό). Καινούριο απόκτημα και είπα να το εγκαινιάσω!
Πρέπει να σας πω ότι εδώ και ένα μήνα μείωσα τις υποχρεώσεις μου στη δουλειά κι έτσι έχω ελεύθερα τα απογεύματα και τα Σάββατα. Έτσι σήμερα σηκώθηκα πρωί μεν όπως πάντα, χωρίς υποχρεώσεις δε. Έφυγε ο άντρας μου για το μαγαζί κι εγώ βούλιαξα στον καναπέ με την Μόκα στα πόδια μου αρχικά, πάνω μου μετά και τέλος στο πάτωμα.
Ήπια το καφεδάκι μου ήρεμα ήρεμα και κατά τις 11:30 ξεκίνησα για κάποιες μικροδουλίτσες. Γύρισα κατά τις 1:30 και απόλαυσα μια ωραία μακαρονάδα που είχε ετοιμάσει η κόρη μου!
Έρχεται ο Χειμώνας σιγά σιγά και είπα να αρχίζω να βγάζω παπλώματα και χαλιά. Πρώτη φορά που θα στρώσω χαλιά με τη Μόκα στο σπίτι και ένα ψιλοάγχος το έχω. Θα τα φάει; Θα τα γεμίσει τρίχες; Θα δείξει. Η μόκα πάντως μπαστακώθηκε για τα καλά μέσα στο σπίτι μας και δεν βγαίνει έξω με τίποτε. Την συνήθισα κι εγώ η αλήθεια είναι. Από μικρούλι κουταβάκι την είχα. Δεν θέλω να την αποχωριστώ. 
Αυτό το Weekend δεν θα πάμε πουθενά με τον άντρα μου, θα μείνουμε να κάνουμε κάποιες δουλίτσες στο σπίτι. Αλλά το παρ' άλλο έχουμε κανονίσει για Γερακινή-Χαλκιδικής!!! Σε Χειμωνιάτικο τοπίο βέβαια, αλλά δεν με πειράζει. Αρκεί που θα ξεφύγουμε από τα καθημερινά.

Πέμπτη 28 Αυγούστου 2014

Νεύρα...χαρά...νεύρα... χαρά...κ.ο

Είναι κάτι μέρες που ο εκνευρισμός σου έρχεται από κει που δεν το περιμένεις και ξαφνικά σου χαλάει όλη την υπόλοιπη μέρα. Πάντα προσπαθώ να μην εκνευρίζομαι, γιατι όταν συμβεί αυτό μου χαλάει όλη η υπόλοιπη μέρα. Έτσι και σήμερα οπου για ένα ασήμαντο κατ' εμε γεγονός, σημαντικό όμως για τον άλλο λογοφέραμε με την κόρη μου και το ένα έφερε το άλλο. Και ενώ ήταν μια μέρα χαράς και θα έπρεπε όλοι να γελάμε, γιατί βγήκαν και οι βάσεις και ο γιος μου είναι και επίσημα πλέον φοιτητής στην σχολή που ήθελε, κατέληξε σε μια μέρα εκνευρισμού και έντασης.
Και όταν συμβαίνει αυτό, γιατί συνήθως συμβαίνει τη στιγμή που είσαι χαρούμενη και χαμογελάς από το πρωί; Θαρρείς πως κάποιος παραφιλάει και λέει; "είσαι χαρούμενη; Τώρα θα σου τι σπάσω".
Ετσι λοιπόν θα πρέπει να προσπαθούμε να μην τσαλακώνουμε την μέρα μας για κανένα λόγο. Είναι πολύ δύσκολο, το ξέρω, αλλά θέλει προσπάθεια. Γυρνάς από την δουλειά και ο άλλος έχει τις "στραβές" του. Το βλέπεις, βλέπεις τη φουρτούνα να έρχεται. Πρέπει να την σταματήσεις με όποιο τρόπο μπορείς. Αλλά τι γίνεται συνήθως; Είσαι κουρασμένος και εξαντλημένος και γίνεσαι φιτίλι που ανάβει με την παραμικρή σπίθα. 
Ετσι κι εγώ πείσμωσα και ενώ συμβαίνουν διάφορα θα παραμείνω ψύχραιμη και θα περάσει. Μέχρι το βράδυ θα έχει περάσει και όλα θα είναι όπως πριν. 


Σήμερα το πρωί λοιπόν είμουν χαρούμενη γιατί έκλεισα ξενοδοχείο στα λουτρά Αριδαίας για μια εξόρμηση με τον άντρα μου. Θα αφήσουμε παιδιά σκυλιά γατιά και θα περάσουμε ένα όμορφο Σαββατοκύριακο σε ηρεμία και χαλάρωση. Είναι το δεύτερο Σαββατοκυριακο που το κάνουμε αυτό. Και άρχισε να μας αρέσει. Οικονομικό ξενοδοχείο στο booking.com πάντα βρίσκεται. Θα κάνουμε και το μπανάκι μας να ισιώσει η μέση που με ταλαιπωρεί τελευταία. Θα ξεφύγουμε και λίγο από την καθημερινότητα και θα επιστρέψουμε πάλι με νέες δυνάμεις.

Σάββατο 16 Αυγούστου 2014

Τελειώνει το Καλοκαιράκι;

Οι διακοπές μας κι εμάς βαίνουν προς το τέλος τους. Ξεκουραστήκαμε αρκετά. Το πρόβλημα που είχα με την μέση μου δείχνει να έφυγε. Ας ελπίσω ότι δεν θα ξαναεμφανιστεί μόλις ξεκινήσω δουλειά.
Αυτή η χρονιά που ξεκινάει (σαν τους δασκάλους κι εγώ σηματοδοτώ το τέλος το διακοπών σαν το ξεκίνημα της νέας χρονιάς) έχω την εντύπωση οτι θα είναι πολύ καλύτερη από την προηγούμενη. Τώρα από που πηγάζει αυτή η αισιοδοξία; Δεν ξέρω έτσι νοιώθω.

Σήμερα της Παναγίας, χρόνια πολλά κι όλας σε όλους όσους γιορτάζουν, πήγαμε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης για φαγητό στο Αγιολί. Χμμμ καλά ήταν αλλά τιμές με ποιότητα μάλλον δεν ήταν και τόσο συμβατές. Τέλος πάντων καλά περάσαμε και μετά πήγαμε για καφέ στα Starbucks. Ε καλά τέλειος ο moccachino!!!

Τέτοια μέρα πάντα μου την δίνει το ότι πρέπει να πάρω τηλέφωνα για τα χρόνια πολλά σε φίλους και γνωστούς. Ρε παιδιά πρέπει να κοπεί αυτό είναι πολύ βαρετό. Δεν μου αρέσουν καθόλου αυτές οι τυπικούρες που και καλά πρέπει να πάρεις τηλέφωνο όπως κάθε χρόνο και να λες τα ίδια και τα ίδια. Πραγματικά δεν μ' αρέσουν καθόλου οι γιορτές και απεχθάνομαι τα τηλεφωνήματα για χρόνια πολλά. Ευτυχώς εγώ δεν έχω γιορτή και έτσι δεν το ζω όλο αυτό αλλά και όταν γιορτάζει ο άντρας μου θέλω να φύγω από το σπίτι να μην ακούω το τηλέφωνο που χτυπάει ασταμάτητα! Θα πάρω τηλέφωνο όποτε θυμηθώ και θέλω να μιλήσω με φίλους και συγγενείς αλλά αυτό το "πρέπει" μου την δίνει στα νεύρα.

Και έτσι θα ξαναμπούμε σύντομα στους ρυθμούς μας. Εγώ στο μαγαζί, στην καθημερινότητά μου, όπως πάντα. Δεν παραπονιέμαι, μ' αρέσει η καθημερινότητά μου, αρκεί να μην έχει εκπλήξεις. Γέμισαν επιτέλους οι μπαταρίες μου και είμαι έτοιμη να ξεκινήσω μια καινούρια δημιουργική χρονιά. Μ' αρέσει που θα έρθει ο χειμώνας, μ' αρέσει που η οικογένειά μας μαζεύτηκε πάλι όλη μαζί. Αισθάνομαι και πάλι δυνατή. Και χαρούμενη. Και γεμάτη. Και ευγνώμων για ότι έχουμε καταφέρει.
Το σύννεφο της κατάθλιψης έχει πάει περίπατο εδώ και καιρό. Άρχισε και πάλι η αισιοδοξία να γεμίζει το είναι μου, όπως παλιά.




ΥΓ Θέλω να γράφω πιο συχνά, αλλά δεν τα καταφέρνω....Όλο λέω ότι θα γράφω κάθε μέρα αλλά που.......


Κυριακή 3 Αυγούστου 2014

Διακοπές κατ' οίκον

Βαριέμαι, βαριέμαι, βαριέμαι.... Ε ναι θα το ομολογήσω βαριέμαι αφάνταστα. Και αυτό είναι αποτέλεσμα κούρασης και υπερκοπώσεων που διαδέχονται η μια την άλλη. Δεν είναι τεμπελιά γιατί δεν έχω την πολυτέλεια να τεμπελιάσω.
Έτσι λοιπόν τώρα που το αποφάσισα θα τα γράψω όλα μαζί. Έχουμε και λέμε.
Τέλειωσαν με το καλό οι πανελλαδικές και το καμάρι μας τα πήγε μια χαρά. Περνάει στο οικονομικό του πανεπιστημίου Μακεδονία, ή στο Αριστοτέλειο. Θα δείξει μόλις βγουν οι βάσεις τον Αύγουστο. Μπράβο του λοιπόν γιατί έριξε πολύ διάβασμα και του αξίζουν χίλια μπράβο!!!
Ήρθε και η κόρη μας οριστικά από την πόλη που σπούδασε μιας και τελείωσε και τις έμεινε μόνο ένα μάθημα που θα το δώσει τον Σεπτέμβριο. Χίλια μπράβο και στο κορίτσι γιατί θα πάρει πτυχίο με πολύ καλό βαθμό και γιατί τελείωσε τις σπουδές τις στα 4 χρόνια και έτσι θα πάρουμε μια ανάσα γιατί ήταν πραγματικά δύσκολα αυτά τα 4 χρόνια και για μας και για κείνη.
Και φυσικά μαζί της και ο Noah

Έτσι λοιπόν σαν περήφανη μαμά που είμαι, καμαρώνω και κορδώνομαι για τα παιδάκια μου κι εγώ.

Η επιστροφή της κόρης μας παρομοιάζεται με μια ατομική βόμβα που έσκασε στο σπίτι μας. Και γιατί το λέω αυτό; Γιατί με το που ήρθε άρχισε η εκκαθάριση. Άρχισε να καθαρίζει το δωμάτιο της από τα "άχρηστα" και περιττά πράγματα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να καθαρίσει το δικό της δωμάτιο και να γεμίσουν τα υπόλοιπα δωμάτια του σπιτιού. 2 μέρες κάναμε να συμμαζευτούμε. Δεν ήξερα που να τα βολέψω τόσα πράγματα. Είμαι και λίγο "ρακοσυλέκτης", δηλ δεν πετάω τίποτε. Είναι μεγάλο κουσούρι αυτό και έχει ως αποτέλεσμα μια μεγάλη αποθήκη που έχουμε στο υπόγειο να είναι γεμάτη με άχρηστα τελικά πράγματα που θέλουν πέταμα. Αλλά πάντα λέω "βάλτο στο υπόγειο, μπορεί να χρειαστεί" Τελικά δεν χρειάζεται ποτέ και τζάμπα κάθετε εκεί χρόνια.
Βάψαμε και τα δωμάτια και επιτέλους συμμαζευτήκαμε.
Και μέχρι να ολοκληρωθεί αυτή η ανάρτηση φτάσαμε Αύγουστο. Και άρχισαν και επίσημα οι διακοπές μας. Τα μαγαζιά κλειστά μέχρι 18 Αυγούστου για να γεμίσουμε τις μπαταρίες μας και να ξεκουραστούμε. Σήμερα Κυριακή πίνουμε το καφεδάκι μας στην βεράντα και περιμένουμε να ξυπνήσουν τα παιδιά μας για να πάμε όλοι μαζί στη θάλασσα. Για μένα αυτό θα είναι το δεύτερο μπάνιο. Ας όψεται ο παλιόκαιρος που δεν λέει να στρώσει. 
Για μας οι διακοπές μας φέτος θα έχουν μόνο ξεκούραση γιατί το έχω τόσο πολύ ανάγκη. Με αφετηρία το σπίτι μας θα κάνουμε διάφορες εξορμήσεις σε παραλίες της Χαλκιδικής που είναι κοντά στο σπίτι μας και εκδρομές αυθημερόν. 
Χθες κατεβήκαμε βολτίτσα στη Θεσσαλονίκη με τα παιδιά μας αλλά στη συνέχεια χωριστήκαμε. Πήγαν αυτά για καφέ κι εγώ με τον άντρα μου για ουζάκι στη Βενιζέλου. Ήταν απολαυστικό. Ήπιαμε τα είπαμε, ήταν υπέροχα.

Κυριακή 29 Ιουνίου 2014

Μια Κυριακή χαρούμενη

Σήμερα Κυριακή, ημέρα ξεκούρασης. Σχεδόν δηλαδή γιατί χθες το βράδυ αποφάσισα ότι ήρθε η ώρα η Μόκα να μάθει να κοιμάται σε ένα συγκεκριμένο μέρος μέσα στο σπίτι μας. Μέχρι τώρα, από κουταβάκι που την πήραμε κοιμόταν στο ημιηπαίθριο μπαλκονάκι το οποίο είναι σαν ένα μικρό δωματιάκι μιας και κλείνει με κουφώματα. Σε αυτό το μπαλκονάκι έχουμε πρόσβαση μόνο από το δωμάτιο της κόρης μου. Επειδή οριστικά όμως επιστρέφει στα πάτρια εδάφη μιας και ολοκλήρωσε τις σπουδές της, πρέπει η Μόκα να μετακομίσει και να κοιμάται σε άλλο χώρο γιατί να μην ξεχνάμε, ότι την κόρη μου συνοδεύει και ο πορτοκαλής της γάτος, ο Νώα.
Έτσι λοιπόν ο νέος χώρος της Μόκας είναι κάτω από την εσωτερική σκάλα του σπιτιού, όπου εγκαταστάθηκε το κρεβατάκι της.


Τα σκυλιά όμως αγαπάνε πολύ την ρουτίνα και δυσκολεύονται λίγο με τις αλλαγές. Έτσι και η Μόκα με κοίταξε με απορία και διερωτόταν γιατί δεν την πήγαμε στο συνηθισμένο χώρο της για να κοιμηθεί. Την έβαλα στο κρεβατάκι της κάτω από την σκάλα αλλά όπως ήταν φυσικό, πρώτη βραδιά, δεν ήθελε να καθίσει. Κι έτσι βολόδερνε όλη νύχτα μέσα στο σπίτι. Από το σαλόνι ως την κρεβατοκάμαρα έκοβε βόλτες και κοιμόταν σε διάφορα σημεία χαρίζοντας μας έναν "απολαυστικό" διακοπτόμενο ύπνο. 
Δεν πειράζει όμως την αγαπώ τόσο πολύ και θα κάνω υπομονή μέχρι να συνηθίσει τον καινούριο της χώρο.
Ξύπνησα κατά τις 6. Ξύπνησα που λέει ο λόγος δηλαδή. Με ξύπνησε γιατί ερχόταν δίπλα μου η γλυκιά μου και με τραβούσε να σηκωθώ. Μια εμένα, μια τον άντρα μου. Νίκησε. Νωρίς νωρίς καφεδάκι στη αυλή. Ήταν όμορφα πρωί πρωί. Σήμερα περιμέναμε και κόσμο για μπάρμπεκιου. Όμορφες οικογενειακές στιγμές με φίλους και η Μόκα να τρέχει σαν τρελή στην αυλή με την δική της παρέα. Την Νεφέλη της γειτόνισσας. Απίστευτο παιχνίδι. Δυστυχώς δεν έβγαλα φωτογραφίες να σας δείξω γιατί είχα απορροφηθεί τόσο πολύ από την ευχάριστη παρέα που δεν έβγαλα ούτε μια η χαζή!!  
Τώρα φύγαν όλοι και την έχω αράξει στον καναπέ και δεν θέλω να κουνηθώ ούτε για πλάκα. Θα δω την Εθνική και θα την πέσω για ύπνο με συνοπτικές διαδικασίες.
Φιλιά πολλά....

Πέμπτη 19 Ιουνίου 2014

Summer

Πως τα καταφέρνω πάντα να μου έρχεται να κάνω ανάρτηση στο παρά πέντε, μισή ώρα πριν κλείσω το μαγαζί για να πάω σπίτι μου. Ανάποδη γυναίκα....(που λέει και ο άντρας μου)
Έτσι λοιπόν ήρθε και το καλοκαιράκι, έγιναν και οι εκλογές (τις οποίες απαξίωσα τελείως για τους δικούς μου λόγους) και τίποτα δεν άλλαξε στις ζωές μας ακόμα...Δεν βαριέσαι... κάτι θα γίνει...


Φέτος λοιπόν σε αντίθεση με άλλες χρονιές που δεν ήθελα να πάω πουθενά για διακοπές, και ήθελα απλά να κάτσω σπίτι και να ξεκουραστώ, χωρίς να χρειαστεί να αλλάξω περιβάλλον, ξέρετε ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια, κουβάλα τα ρούχα σου και τα τσιμπράγκαλα σου, σκέτη ταλαιπωρία, θα ήθελα λοιπόν φέτος να πάω κάπου. Παρόλα αυτά και πέρυσι  πήγαμε για 7 μερούλες Χαλκιδική με κοινωνικό τουρισμό. Τραβάτε με κι ας κλαίω δηλαδή. Φέτος όμως συνειδητά θέλω να πάω κάπου. Ήθελα να κανονίσουμε κάτι με τα παιδιά μας αλλά δεδομένου ότι έχουμε και δύο "ζωντανά", σκύλο εγώ, γάτα η κόρη μου μάλλον θα πρέπει να πάμε χώρια, γιατί κάποιος πρέπει να φυλάξει τα ζωάκια.
Η πρώτη μου σκέψη είναι στο εξοχικό του αδερφού μου με τα ανηψάκια μου διότι τα οικονομικά μας δεν είναι για παραπάνω. Η δεύτερη σκέψη εξαφανίστηκε με το που δημιουργήθηκε γι αυτό και δεν θα σας την πω. Δεν έχει νόημα άλλωστε. Το μεγάλο θέμα με μας είναι ότι πάντα έχουμε άδεια 1 με 15 Αυγούστου, τότε που όλα είναι ακριβά και τα καταλύματα είναι στα ύψη. Αν είχα την δυνατότητα να πάω διακοπές τέλη Ιουνίου τότε θα ήταν αλλιώς γιατί παίζουν άλλες τιμές. Έτσι λοιπόν μια είναι η λύση. Το εξοχικό του αδερφού μου.

Για να μπορέσω να πάρω και το "μούτρο" μαζί μου. 

Τα κατάφερα 20:25 και τελείωσα την ανάρτηση!!!
Φιλιά !



Πέμπτη 29 Μαΐου 2014

Αλλαγές....καλές ή κακές;

Είχα καιρό να γράψω αλλά και να επισκεφτώ την μπλογκόσφαιρα. Ο λόγος; Δεν ξέρω, απλά έτσι.....
Το σκυλάκι μας η Μόκα ευτυχώς πάει μια χαρά. Κάναμε και το 3ο εμβόλιο και από χθές αρχίσαμε τις βόλτες. Τώρα είναι 4 μηνών και πολύ παιχνιδιάρικο.















Το δυσάρεστο είναι ότι "κοιμίσαμε" τον Έντυ μας τον μαύρο γατούλη μας που ήταν το γούρι μας εδώ και 14 χρόνια. Την εμπειρία αυτή δεν την έχω ξαναζήσει και ήταν πολύ δύσκολο και πολύ σκληρό να τον πηγαίνω για τελευταία φορά στον γιατρό για να τον κοιμίσουμε και να τον αφήσουμε να ξεκουραστεί. Το γατούλι μας ταλαιπωριόταν τελευταία από νεφρική ανεπάρκεια. Και τις τελευταίες 4 μέρες δεν έτρωγε. Ήταν μια απόφαση που έπρεπε να πάρω με όλα τα συνακόλουθα. Τύψεις αμφιβολίες για το αν κάνω στο σωστό, για το αν θα έπρεπε να το παλέψουμε λόγο ακόμα. Την τελευταία εβδομάδα του έκανα οροθεραπεία και ήταν μεγάλη ταλαιπωρία και για μας και για κείνον. 















Κατά τα άλλα η ζωή μας κυλάει γρήγορα, αυτή την αίσθηση έχω τελευταία, ότι περνάνε οι ώρες και οι μέρες πολύ γρήγορα. Νοιώθω πως κλείνουν κύκλοι στη ζωή μου και πως έρχονται αλλαγές. Δεν ξέρω αλλά νομίζω πως είναι η ώρα να πάρω αποφάσεις. Και ίσως είναι η ώρα να σκεφτώ και λίγο εμένα. Τι θέλω εγώ για το μέλλον μου. Βέβαια αυτό όταν έχεις και παιδιά που εξαρτώνται αποκλειστικά από σένα είναι κομμάτι δύσκολο. Αλλά ήρθε η ώρα να καταλάβουν κι αυτά πως πρέπει να κολυμπήσουν. Λίγο απότομα και λίγο σε παγωμένα νερά, αλλά πρέπει. 
Νοιώθω κουρασμένη... κουράστηκα απότομα. Η δουλειά που κάνω είναι αρκετά δύσκολη και σκληρή για γυναίκα. Είναι χειρονακτική και το σώμα μου άρχισε να κλωτσάει. Άρχισα να έχω μυοσκελετικά προβλήματα και επειδή αγαπάω τον εαυτό μου και δεν θέλω να πάθει κακό, να πάθει ζημιά ανεπανόρθωτη, έχω πάρει την μεγάλη απόφαση. Ήρθε η ώρα να σταματήσω τη δουλειά. Τώρα θα μου πείτε: "ωραία εποχή διάλεξες, τη στιγμή που όλος ο κόσμος ψάχνει για δουλειά". Είναι όμως περίπλοκα τα πράγματα. Ένα μαγαζί πατάει όλο επάνω μου. Υπάρχουν μέρες που πονάει η μέση μου τόσο πολύ που βάζω τα κλάματα γιατί δεν μπορώ να αντεπεξέλθω στις απαιτήσεις της δουλειάς. Φυσικά το μαγαζί μου είναι μια επικερδής επιχείρηση και θα πρέπει να πουληθεί και επειδή οι αγοροπωλησίες είναι αρκετά στάσιμες αυτή την περίοδο, μάλλον θα πάρει καιρό μέχρι να "ελευθερωθώ" κατά κάποιο τρόπο.
Είμαι άνθρωπος που δένεται με τα πράγματα και φυσικά όλο αυτό δεν μου είναι και πολύ εύκολο. Αλλά από την άλλη πιστεύω πως πρέπει να κοιτάζουμε μπροστά και να προσαρμοζόμαστε στις αλλαγές. Όλες οι φάσης της ζωής μας δεν είναι ίδιες. Η ζωή μας αλλάζει και πρέπει να αλλάζουμε κι εμείς μέσα από αυτή. 
Πάντα ήμουν προσκολλημένη σε καταστάσεις. νομίζω πως ήρθε η ώρα να τολμήσω αλλαγές που θα με κάνουν ίσως πιο ευτυχισμένη.
Το ρίσκο βέβαια υπάρχει και είναι ορατό. Θα μου αρέσει η νέα μου ζωή; Η νέα μου ρουτίνα; Τα νέα οικονομικά δεδομένα που θα πρέπει να περιοριστούν αφού θα περιοριστούν τα έσοδά μας; Κανείς δεν ξέρει. και κανείς δεν θα μάθει αν δεν τολμήσει. 
Όπως σας είπα και στην αρχή κλείνουν κύκλοι στην ζωή μου και θα ανοίξουν ίσως κάποιοι άλλοι.
Προς το παρών νοιώθω πως θέλω να αράξω. Να ξεκουραστώ. Το ζητάει απεγνωσμένα το σώμα μου. 
Μεγάλωσαν και τα παιδάκια μου και νομίζω πως αρκετά ήμουν απούσα από την ζωή τους. Θέλω να είμαι κοντά τους σε ότι με χρειαστούν. Κάνοντας μια ανασκόπηση στην ζωή μου όλη νομίζω πως έχω χάσει πολλά και σημαντικά πράγματα από τις ζωές των αγαπημένων μου ανθρώπων. Δεν θέλω να χάσω κι άλλα....

Αλλαγή πλεύσης λοιπόν σχεδιάζω όταν και όποτε έρθει. Αλλά αφού το αποφάσισα θα έρθει. 

Δευτέρα 10 Μαρτίου 2014

Έχω κουραστεί....

Αχ αυτή η ρουτίνα βρε παιδιά, με έχει ριμάξει. Κάθε μέρα τα ίδια και τα ίδια, τίποτα το ευχάριστο δεν συμβαίνει. Απ' την μια λέω μακάρι να ήμαστε καλά και ας κάνουμε τα ίδια πράγματα κάθε μέρα. Αλλά από την άλλη αυτό με έχει κουράσει. Η Μόκα είναι μια ανάπαυλα στην καθημερινότητα μου, αλλά δεν υπάρχει πλέον χρήμα για τίποτα άλλο. Πάμε και ερχόμαστε κάθε μέρα χωρίς να κάνουμε τίποτα. 

Παλιότερα η ζωή μας ήταν τόσο ανέμελη. Εκδρομούλες, καφεδάκια, βολτίτσες. Τώρα έχουμε καταντήσει σύγχρονοι δούλοι. Προσπαθούμε να επιβιώσουμε, τα λεφτά δεν φτάνουν ούτε για να πληρώσεις τις υποχρεώσεις σου, όχι για να κάνεις εξτρά πράγματα, όπως διασκέδαση. 

Ως πότε θα ζούμε έτσι; Αναρωτιέμαι... Έχω κουραστεί... Έχω εγκλωβιστεί....Έχω σιχαθεί....
Όλοι οι φίλοι μας εκφράζουν την επιθυμία να φύγουν απ' αυτή την χώρα, που δεν έχει πια τίποτε να μας προσφέρει. Που έχει καταντήσει πλέον εχθρός μας. 

Κοιτούσα χθες τον λογαριασμό του ηλεκτρικού. Πόσες χρεώσεις. Ετμεάρ, υπηρεσίες κοινής ωφέλειας. Έκανα μια αναζήτηση στο ίντερνετ για να δω τι παίζει με αυτά και αν είναι νόμιμες αυτές οι χρεώσεις. Δεν έβγαλα σαφές συμπέρασμα, δεν υπάρχει κανείς να μου απαντήσει. Πρέπει να τα πληρώνω ή με κλέβουν με το γάντι;; Τελικά τι γίνεται σ' αυτή την χώρα;; Πρέπει να είμαστε συνεχώς με ένα δικηγόρο παραμάσχαλα και τόνους χαρτιά για να βρούμε το δίκιο μας; Παλιά το κράτος το νοιώθαμε σαν προστασία στον πολίτη. Τώρα το νοιώθω σαν εχθρό, από τον οποίο είμαι αναγκασμένη συνεχώς να αμύνομαι. Τι είναι νόμιμο και τι παράνομο τελικά;Λαμβάνουμε τόσες πληροφορίες από παντού και δεν ξέρουμε τι να πιστέψουμε.  Παράνομα τα μνημόνια, αντισυνταγματικές οι χρεώσεις, κι εμένα που δεν μου φτάνουν τα λεφτά να πληρώνω όλα αυτά τι πρέπει να κάνω;;; Πρέπει να ψάχνω τι είναι νόμιμο και τι παράνομο απ΄αυτά που μου βάζουν να πληρώνω;

Γι αυτό όλοι θέλουν να μεταναστεύσουν, μπας και γλυτώσουν απ΄όλα αυτά. Όσοι μπορούν το έχουν κάνει ήδη. Οι υπόλοιποι προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα σε αυτή την παραλογία που ζούμε όλοι μας. Ελπίδα υπάρχει τελικά;;;

Παρασκευή 7 Μαρτίου 2014

Επίσκεψη στον κτηνίατρο

Χθες πήγαμε την Μόκα στον κτηνίατρο. Τα νέα ήταν χλιαρά, ούτε καλά ούτε άσχημα. Χλιαρά.
Μας είπε ότι το σκυλάκι είναι μικρότερο απ' ότι θα έπρεπε να είναι, και πριν της κάνουμε τα εμβόλια θα πρέπει να επικεντρώσουμε σε μια προσεγμένη διατροφή και μια καλή αποπαρασίτωση.
Αυτό μας είπε οφείλετε στο ότι γεννήθηκε ορφανό και δεν θήλασε. Μακροπρόθεσμα δεν θα έχει κανένα πρόβλημα αλλά πρέπει να έχει μια καλή διατροφή γιατί μέχρι να το πάρουμε σπίτι μας δεν είχε. Την πήραμε από φιλοζωική όπου μάλλον δεν είχε και την καλύτερη φροντίδα. Την τάιζαν με μπιμπερό αλλά πιθανών όχι όσο συχνά θα έπρεπε. Μας έδωσε οδηγίες για το τι θα πρέπει να τρώει, μας έδωσε και μια πάστα αποπαρασίτωσης την οποία θα πρέπει να παίρνει για τρεις μέρες γιατί τα σκουλήκια της προκαλούν τις διάρροιες. Σήμερα είναι καλύτερα η Μόκα μας, είναι πιο δραστήρια, πιο κεφάτη και πιο παιχνιδιάρα από ποτέ. Βγήκε και έξω στον κήπο και μύρισε κάθε σπιθαμή. Σταμάτησε και η διάρροια γιατί όπως μας είπε ο γιατρός πρέπει να της δίνουμε μόνο κροκέτα και κονσέρβα βραστό ρύζι και μακαρόνια. Και έτσι πάει καλύτερα. Τα εμβόλια θα τα κάνει σε 10 μέρες γιατί πρέπει να πάρει βάρος πρώτα. Φιλάκια πολλά !

Τρίτη 4 Μαρτίου 2014

Τριήμερο για κλάματα...

Ένα τριήμερο τι να σας πω. Πιο βροχερό πεθαίνεις. Έτσι την βγάλαμε μέσα από καναπέ σε καναπέ και με το λαπτόπ αγκαλιά. Βαρέθηκα το χειμώνα τόσο που δεν λέγεται. Θέλω να βγω έξω στο χορτάρι να βγάλω καρεκλίτσες και τραπεζάκια, να λιάζομαι στον ήλιο. Να μεγαλώσει λίγο και το κουταβάκι μας και να αρχίσουμε τις βολτίτσες. Να φύγει η καταχνιά αν και χλωμό το βλέπω με αυτά που γίνονται στον κόσμο. Αλλά δεν θέλω να το σκέφτομαι γιατί θα χαλάσει και πάλι η ψυχολογία μου και άντε να την φτιάξω. Προτιμώ προς στιγμής να κάνω την στρουθοκάμηλο. Να χώσω το κεφάλι μου στην άμμο και να μην βλέπω τι γίνεται. Δεν σας κρύβω ότι τις προηγούμενες μέρες της στεναχώριας μου είχα διάφορα ψυχοσωματικά συμπτώματα που δεν θέλω με τίποτα να επιστρέψουν. Κάθε μεσημέρι που γύριζα από την δουλειά και ξάπλωνα για λίγο στον καναπέ για να ξεκουραστώ μέχρι να πάει 5 η ώρα και να ξαναφύγω, η καρδιά μου άρχιζε τα δικά της. Χτυπούσε δυνατά χωρίς να μπορώ να το ελέγξω και έχανε έναν παλμό. Άρχισα να ανησυχώ μήπως έχω πίεση. Και δεν είχα και πιεσόμετρο να μετρηθώ. Περνάνε τα χρόνια μάλλον και αντί για τσάντες και αξεσουάρ θα πρέπει να ψάξουμε να προμηθευτούμε και ένα καλό πιεσόμετρο !!! 

Το σκυλάκι βοήθησε αφάνταστα στην καταπολέμηση του άγχους. Φύγανε όλα τα συμπτώματα και είμαι και πάλι καλά!! 

Η καημενούλα η Μόκα σήμερα πήρε μια γεύση από τους ρυθμούς μας που επέστρεψαν στην καθημερινή ρουτίνα μετά το τριήμερο που μας είχε όλους στο σπίτι να την κανακεύουμε. Έπρεπε να μείνει μόνη μέχρι το μεσημέρι και Τρίτη Πέμπτη και Παρασκευή θα μένει μόνη και το απόγευμα ένα τρίωρο. Λυπάμαι που την αφήνω μόνη αλλά είναι πολύ μικρούλα και δεν ήθελα να την πάρω μαζί μου στο μαγαζί. Μόλις όμως μεγαλώσει λίγο και μάθει να ελέγχει απόλυτα την κύστη και το έντερο της, θα την παίρνω τα απογεύματα μαζί μου. Θα γίνει και αυτή ένα εργαζόμενο κορίτσι!!! Θα είναι το παρεάκι μου τα απογεύματα στο μαγαζί. Θα την μάθω να κάθετε ήσυχη στο αυτοκίνητο και να απολαμβάνει τις βόλτες. Γιατί η Ήρα μας που μας "έφυγε" πρόσφατα δεν ήταν εξοικειωμένη με το αυτοκίνητο. Σπάνια πηγαίναμε κάπου με το αυτοκίνητο. 

Αύριο θα κάνει και το πρώτο της εμβόλιο και θα μπορεί να βγαίνει και έξω. Γιατί δεν κάνει να βγει τώρα που δεν έχει κάνει εμβόλια δεδομένου ότι δεν θήλασε, γιατί ήταν ορφανούλι, και δεν έχει πάρει αντισώματα από την μανούλα της. Οπότε θέλει προσοχή να μην κολλήσει καμιά αρρώστια.


Δευτέρα 3 Μαρτίου 2014

Να την η κούκλα μας!!!

Το Σάββατο το πρωί παραλάβαμε το κουτάβι μας από τον κύριο που μας το χάρισε. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν να το ερωτευτώ παράφορα. Δύσκολα όμως να το αγκαλιάσω γιατί ήταν πολύ βρώμικο το καημενάκι. Το βάλαμε λοιπόν μέσα στο χαρτόκουτο που είχαμε πάρει μαζί μας, όπου μέσα είχαμε βάλει μια κουβερτούλα. Πήγαμε γρήγορα γρήγορα στο Jumpo για τα απαραίτητα. Όπως είναι φυσικό ξεχάσαμε τα βασικά. Ήταν Σάββατο και ακολουθούσε τριήμερο όποτε έπρεπε να είμαστε πιο προνοητικοί αλλά δεν ήμασταν. Δεν πήρα δηλαδή αμπούλα για τους ψύλλους. Και το καημένο ήταν γεμάτο. Οπότε έστειλα τον άντρα μου στο φαρμακείο και πήρε την αμπούλα 9 ευρώ ενώ στο pet shop το είχε 4. Τέλος πάντων. Μετά ξεχάσαμε να προμηθευτούμε γάλα σε σκόνη για σκύλους. Οπότε του δώσαμε αγελαδινό που μάλλον δεν έπρεπε γιατί του προξένησε διάρροια. Σαν πρωτάρηδες κάναμε με τον άντρα μου σαν να πήραμε πρώτη μέρα μωρό στο σπίτι. Πωπω και τα έχω ξεχάσει αυτά. Πάνε τόσα χρόνια...
Μόλις φτάσαμε στο σπίτι λοιπόν βούρ για το μπάνιο. Όπου φυσικά δεν είχαμε πάρει ειδικό σαμπουάν για σκύλους και το μπανιαρίσαμε με προδέρμ για μωρά που είχαμε. Μετά το μπανάκι το στεγνώσαμε με το πιστολάκι για να μην τρέμει από το κρύο. Και μετά φαγάκι. Κροκέτα με γαλατάκι που ευτυχώς είχαμε αγοράσει!!!
Εγώ δεν μπορώ να σας περιγράψω πόσο άγχος είχα και έχω ακόμα. Το έχω είδη αρχίσει την εκπαίδευση για να μην λερώνει μέσα στο σπίτι και τα πήγε αρκετά καλά για δεύτερη μέρα σήμερα. Βέβαια έχω το νου μου και το βγάζω έξω κάθε φορά που τρώει και αμέσως μόλις ξυπνήσει. Το βγάζω έξω γιατί θέλω να μάθει να τα κάνει στο χώμα.
Κοιμάται πάρα πολλές ώρες και δεν είμαι σίγουρη αν αυτό είναι καλό ή κακό, αλλά μάλλον καλό είναι γιατί απ' ότι θυμάμαι και τα μωρά έτσι κάνουν όταν είναι νεογέννητα. Δεν πίνει πολύ νερό και με ανησυχεί και αυτό. Το έχω χάσει τελείως μου φαίνεται...
Για όνομα ακόμα δεν καταλήξαμε. Μου αρέσει το Bella, το Martie (επειδή ήρθε στο απίτι μας 1η Μαρτίου), το Mocca (επειδή έχει το χρώμα της Μόκας) και τώρα που είδατε φατσούλα περιμένω κι άλλες ιδέες.
Εδώ είναι στο αυτοκίνητο μέσα στο χαρτόκουτο

Αυτό είναι το λουράκι που τις πήρα.

Λαστιχένιο παιχνιδάκι



Θυμωμένος Έντυ με την απρόσμενη επισκέπτρια. Εδώ σκέπτεται: 
"Ε αυτό πάει πολύ, πρώτα μου φέρανε ένα γατί πορτοκαλί που ευτυχώς ο Θεός με λυπήθηκε και το ξεφορτώθηκα γρήγορα. Και τώρα αυτήν....και είναι και άσχημη...."







Σάββατο 1 Μαρτίου 2014

Καλό Μήνα !


Καλό μήνα.
Πάντα όταν μπαίνει ο Μάρτης θέλω σαν μικρό παιδάκι να φορέσω το βραχιολάκι μου στο χέρι. Το έχω για καλό. Ξορκίζω το κακό. Σήμερα είναι μια καλή μέρα για μένα. Πρώτον γιατί έχω ραντεβού στο αεροδρόμιο για να πάρω το σκυλάκι από τον κύριο που το χαρίζει. (Όχι το σκυλάκι δεν έρχεται αεροπορικώς, απλά ο κύριος έχει μια δουλειά στο αεροδρόμιο και βόλεψε να συναντηθούμε εκεί). 

Το απόγευμα θα πάμε και μια βόλτα στο jumpo για να προμηθευτούμε τα απαραίτητα για τον νέο μας ένοικο. Λουράκι για βολτίτσα απ΄αυτό που δένει γύρω από το σώμα του και όχι στο λαιμό του γιατί είναι πιο άνετο. Ένα κρεβατάκι γιατί θα το έχουμε μέσα στο σπίτι μέχρι να μεγαλώσει λίγο γιατί είναι πολύ μικράκι. Και φυσικά μπολάκι για φαγητό και νεράκι. 
Α ψάχνουμε και για ονοματάκι. Είναι θηλυκό. Όποιος έχει καμιά καλή ιδέα ας την γράψει.

Και δεύτερον το αυτοκίνητο μας μετά από πολλά βάσανα και επισκέψεις στο συνεργείο (και απώλεια χρημάτων φυσικά) επιτέλους "περπατάει" χωρίς προβλήματα. Επιτέλους έγινε όπως έπρεπε να είναι. Χωρίς κουδουνίσματα και χωρίς σκορτσαρίσματα σαν να είχε ξερόβηχα κάθε φορά που άλλαζες ταχύτητα. 

Ο καιρός βέβαια δεν συμμετέχει στην αλλαγή της διάθεσής μου. Με απίστευτο πείσμα επιμένει να είναι μουντός και συννεφιασμένος. "Ει ψιτ ουρανέ ! Δεν πήρες χαμπάρι;; Μπήκε η άνοιξη !!"  

Φιλάκια σε όλους!!


Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου 2014

Αποφάσεις

Αποφάσεις σημαντικές ή και ασήμαντες τελικά. Δεν είμαι σίγουρη ακόμα. Δυσκολίες παντού. Κόσμοι δύο κατηγοριών. Ήρθε νομίζω η ώρα να κοιτάξω τον εχθρό στα μάτια και να του πω: "Κοίτα να δεις....τελικά δεν σε φοβάμαι άλλο πια...Δεν θα με καταδυναστεύεις εσύ την ζωή μου.... Η ζωή μου μου ανήκει και θα την ζήσω όπως γουστάρω...Κατάλαβες;;;;"
Κι έτσι πήρα αποφάσεις. Θα ζήσω. Θα βγω από την κατάθλιψη και θα ζήσω.
Τελικά όλα στη ζωή είναι μέσα στο μυαλό μας. Τι είναι αυτό που μας στεναχωρεί;;; Το έχουμε ποτέ σκεφτεί;; Τι είναι τελικά;; Μήπως δεν είναι τίποτα αλλά για κάποιο λόγο που δεν θα αναλύσω τώρα εδώ, έχει γιγαντωθεί υπέρμετρα μέσα μας; Μήπως αν το αγνοήσουμε τελικά δεν υπάρχει;;;
Βλέπω την ζωή να έχει αλλάξει μέσα σε τρία χρόνια. Να έρχονται τα πάνω κάτω. Να νιώθεις να πέφτεις κάθε μέρα όλο και πιο κάτω και να λες ότι δεν μπορεί. Θα σταματήσει.
Περνάει σιγά σιγά και αυτός ο δύσκολος χειμώνας, και έρχεται η άνοιξη. Δεν ξέρω αν το νοιώθει και άλλος αλλά έχω την αίσθηση ότι ο χρόνος κυλά με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Δεν ξέρω αν είναι λόγω της κατάθλιψης που βιώνω αλλά έχω αυτή την αίσθηση. Και μια που έρχεται η άνοιξη και προσπαθώ να συνεφέρω τον εαυτό μου, αποφάσισα πως ήρθε η ώρα να συμπληρώσουμε την απώλεια της Ήρας μας με την απόκτηση ενός κουταβιού. Είμαι σε φάση αναζήτησης και αυτό με κάνει λίγο να ξεχνιέμαι. Νομίζω ότι βρήκα το κουτάβι που θα ήθελα. Είναι διασταύρωση Χάσκυ με Λυκόσκυλο. Θα μου το φέρουνε το Σάββατο. Το καημενούλι έχασε την μαμά του στη γέννα και το ταίζανε με μπιμπερό. Περιμένω με ανυπομονησία να το συναντήσω. Θα σας το βάλω φωτογραφία μόλις το πάρω.
Σήμερα επιστρέφει και  ο γιος μου από την επταήμερη εκδρομή. Έλειπε μια εβδομάδα και το σπίτι είναι άδειο. Πήραμε μια γεύση πως θα είναι όταν θα φύγουν τα παιδιά μας από το σπίτι και θα μείνουμε τα δυο μας. Δεν ήταν άσχημα, ήταν λίγο περίεργα. Κι ενώ είχα πει ότι θα στρωθώ το Σαββατοκύριακο και θα κάνω δουλειές τώρα που θα λείπει, τελικά δεν έκανα τίποτα... Δεν είχα όρεξη... Τα άφησα όπως είναι. Τα πάνω πάνω μόνο και ότι βλέπει η πεθερά. Δεν βαριέσαι...Δεν βοηθάει και ο καιρός (δικαιολογίες...)




Σάββατο 1 Φεβρουαρίου 2014

Βραβείο

Η Ελεάννα από το http://eleannasdeardiary.blogspot.gr/ μου πρόσφερε ένα βραβειάκι.




1. Να γράψεις έντεκα πράγματα για τον εαυτό σου.
2. Να απαντήσεις στς 11 ερωτήσεις αυτού που σου το χάρισε και να απευθύνεις και εσύ 11 σε αυτούς που θα το δώσεις.
3. Βράβευσε 11 άτομα.
4. Ενημέρωσέ τους ότι τους βραβεύεις.


11 πράγματα για τον εαυτό μου.
1.Δεν τρώω ζάχαρη από το 2010 (μια φορά τον χρόνο κάνω μια εξαίρεση και τρώω για καμιά εβδομάδα)
2.Μου αρέσει ότι έχει να κάνει με υπολογιστές κινητά και τεχνολογία
3.Λατρεύω τα λουλούδια
4.Δεν έχω ελεύθερο χρόνο τουλάχιστο όσο θα ήθελα
5.Μου αρέσει η μοναξιά
6.Λατρεύω τα ζώα (σκυλιά, γάτες κλπ, όχι Βενιζέλο, Σαμαρά κλπ)
7.Μου αρέσει το διάβασμα
8.Μερικές φορές γίνομαι κακιά με τους ηλίθιους αλλά το δουλεύω και θα το διορθώσω. Θέλω να είμαι καλή με όλους.
9.Μου αρέσει το πιάνο αλλά δεν το λέω σε πολλούς γιατί δεν μου αρέσει να παίζω σε κοινό (ίσως ούτε και στο κοινό θα άρεσε). Δεν είμαι ταλέντο αλλά μου αρέσει.
10.Δεν μου αρέσει να μαγειρεύω μάλλον γιατί πάντα είμαι κουρασμένη και δεν έχω όρεξη (ευτυχώς αρέσει στον άντρα μου το μαγείρεμα αλλιώς θα πεθαίναμε της πείνας)
11.Μ' αρέσουν τα ταξίδια αλλά εδώ και 3 χρόνια δεν έχω πάει πουθενά (Ας όψεται ο Στουρνάρας και οι όμοιοί του)

Οι ερωτήσεις της Ελεάννας
1. Όταν είσαι εκνευρισμένη με ποιόν τρόπο ηρεμείς τον εαυτό σου; 
Όπως τώρα για παράδειγμα που η φίλη που μου δίνει το βραβείο η Ελεάννα έχει απενεργοποιήσει το δεξί κλικ από το ιστολόγιο της και δεν μπορώ να κάνω copy paste τις ερωτήσεις της και πρέπει να τις ξαναγράφω.....Απλά μετράω μέχρι το δέκα αργά και ηρεμώ....1...2....3....4....5...6...7...8...9...10 όλα καλά Ελεάννα μου ηρέμησα !!!!
2. Ποια εποχή σου αρέσει και γιατί;
Μα η Άνοιξη φυσικά, γιατί ανθίζουν τα λουλούδια και η πλάση ομορφαίνει.
3. Τι θα σε έκανε να απομακρυνθείς από έναν άνθρωπο.
Το ψέμα. Δεν αντέχω το ψέμα. Άμα καταλάβω ότι ο άλλος δεν είναι ειλικρινής μαζί μου ενώ εγώ του έχω αραδιάσει τα εσώψυχα μου τότε δεν θέλω να κάνω παρέα μαζί του. Μπορεί απλά να τον ανέχομαι αλλά δεν θέλω και πολλά πολλά μαζί του.
4. Τι υπάρχει πάντα μεσ' στην τσάντα σου; (εκτός από κινητό, κλειδιά, πορτοφόλι)
Το ipad που μου το χάρισε ο γιος μου. Το κουβαλάω πάντα μαζί μου. Techmaniac!!!
5. Αν ήσουν ήρωας κάποιου παραμυθιού, ποιος θα ήθελες να είσαι;
Η Χιονάτη με τους 7 νάνους, γιατί μ' αρέσει το τέλος με τον πρίγκιπα, τώρα θα μου πεις και η Σταχτοπούτα τελειώνει με τον γάμο με τον πρίγκηπα αλλά με χαλάει που την είχαν για όλες τις δουλειές στο σπίτι.
6. Ποιο βιβλίο διάβασες τελευταία και σου άρεσε πολύ;
Το 'Νήμα" της Victoria Hislop γιατί διαδραματίζεται στην Θεσσαλονίκη και διηγείται όλη την ιστορία της πόλης από την πυρκαγιά του 1917 μέχρι και σήμερα.
7. Υπήρχε κάποιο παιχνίδι όταν ήσουν μικρή που δεν μπορούσες να αποχωριστείς;
Δύο κούκλες που τις έχω ακόμα και τώρα. Η μια ήταν σε μέγεθος μωρού με μακριά ξανθά μαλιά με μπούκλες που μιλούσε και έλεγε: "Πόσο μ' αρέσουν οι καραμελίτσες, ήθελα να 'χα 10 σακουλίτσες, μα δεν το λέω φίλοι μου γι αστείο, ήθελα να 'χα ζαχαροπλαστείο". Και η άλλη μια κούκλα Sindy που ήταν η Barbie της εποχής Υπήρχε και η Bibi bo αλλά εμένα μου άρεσε η Sindy μπαλαρίνα που μου την είχε κάνει δώρο η θεία μου. Πωπω που με πήγες τώρα..... Πόσα χρόνια πίσω....
8. Ποιος λόγος θα σε έκανε να σταματήσεις να blogαρεις;
Νομίζω ότι θα με έκανε να σταματήσω να blogάρω αν μου κόβαν την σύνδεση στο internet. Νομίζω ότι και στο γηροκομείο ενώ οι άλλες γιαγιάδες θα πλέκουν ή θα κεντάνε,  εγώ θα είμαι με ένα λάπτοπ στα πόδια. Το ραμόλι με το λάπτοπ θα με λένε! Και τα εγγόνια μου θα έρχονται και θα μου φέρνουν καινούρια gadgetάκια για να με κάνουν να χαρώ.
9. Σου δίνουν να επιλέξεις 5000 ευρώ ή ένα σπίτι στην εξοχή. Ποιο διαλέγεις και γιατί;
Αναμφισβήτητα τα 5000. Καλά είσαι τρελλήηηηη;;;;;; Να πάρω το εξοχικό να πληρώνω κι άλλο χαράτσιιιι;;;;;; Ε όχιιιιιιι!!!!!!
10. Θα υιοθετούσες ένα παιδί;
Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ. Τώρα τι να πω... Είναι μια πολύ δύσκολη απόφαση και θέλει πάρα πολύ σκέψη. Θέλει πρώτα πρώτα να ξεκαθαρίσεις μέσα σου γιατί θέλεις να το κάνεις. Θέλεις να το κάνεις για σένα ή για το παιδί; Δεν ξέρω. Έτσι όπως είμαι τώρα μάλλον όχι. Δεν θα μπορούσα να προσφέρω και πολλά πράγματα σε ένα παιδί είτε δικό μου είτε υιοθετημένο λόγω του ότι δουλεύω πολλές ώρες τα τελευταία 17 χρόνια. Θαυμάζω όμως απεριόριστα όσους το κάνουν. Είναι μεγαλείο ψυχής!
11. Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό και σου θυμίζει τα παιδικά σου χρόνια;
Το εξοχικό μας σπίτι στην Χαλκιδική. Εκεί έχω περάσει τα πιο όμορφα χρόνια ως παιδί. Τώρα δεν θέλω να πηγαίνω εκεί γιατί μου δημιουργεί θλίψη, γιατί μου θυμίζει την μαμά μου που την έχασα στα 22 μου. Αλλά κάθε χαρούμενη ανάμνηση από την παιδική μου ηλικία είναι εκεί.

Οι ερωτήσεις μου
1. Τι χαμπάρια;
2. Αν είχες μια ευχή που θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί αύριο ποια θα ήταν αυτή;
3. Στην ερώτηση τι θα ήθελες να γίνεις όταν μεγαλώσεις που σε ρωτούσαν όλοι όταν ήσουνα μικρή-ος τι απαντούσες; Έγινες αυτό που απαντούσες τότε;
4. Αν μπορούσες να γυρίσεις τον χρόνο πίσω τι θα άλλαζες από την ζωή σου;
5. Πόλη ή χωριό;
6. Αν σου δίνονταν η δυνατότητα να μεταναστεύσεις θα εγκατέλειπες την Ελλάδα; Αν ναι για που;
7. Θα προτιμούσες να έχεις αδερφό ή αδερφή;
8. Σε ποια πόλη της Ελλάδας θα ήθελες να είχες γεννηθεί (εκτός από την γεννέτηρα σου)
9. Ποιο είναι το αγαπημένο σου παραμύθι;
10. Σκύλος ή γάτα; Ή τίποτα απ' τα δύο;
11. Ποιο μουσικό όργανο θα ήθελες να ξέρες να παίζεις;

Το βραβείο το χαρίζω
1.  http://profanws8adunatisw.blogspot.gr/
2. http://delfinaki-sunset.blogspot.gr/
3.  http://nasiasblog2012.blogspot.gr/
4. http://everydayhappyhome.blogspot.gr/
5. http://www.aresmares.com/
Δυστυχώς δεν μπορώ να βρω άλλους που να μην το έχουν είδη πάρει.

Κυριακή 12 Ιανουαρίου 2014

Ραμσής ο μαγαλοπρεπής (τρομάρα του)....

Έχουν περάσει 2 εβδομάδες που μας "άφησε" η Ήρα. Η κόρη μου έχει φύγει για το φοιτητικό της σπίτι στην Πελοπόννησο. Αυτή την φορά με συντροφιά τον μικρό Ραμσή. Ο Ραμσής είναι ένα γατάκι που ήρθε στο σπίτι μας με το έτσι θέλω 1 εβδομάδα πριν "φύγει" η Ήρα. Και το περίεργο είναι πως ο άλλος ο κέρβερος ο Νίντζα ο Έντυ δεν ενοχλήθηκε καθόλου από την παρουσία του!!!
Που ο Έντυ θεωρούσε ιδιοκτησία του όλο το οικοδομικό τετράγωνο και δεν άφηνε να πλησιάσει γάτα, ούτε για αστείο. Αυτόν όμως τον άφησε.

Εδώ ο Ραμσής τρώει και ο Έντυ κοιτάει. Νευριασμένα μεν αλλά κοιτάει.


Έτσι όταν ήρθε η ώρα να φύγει η κόρη μου τον πήρε μαζί της. Με αεροπλάνο ο μάγκας προσγειώθηκε στην Αθήνα. Λόγο ανώμαλα θα έλεγα, γιατί το δύστυχο δεν έχει ξαναπετάξει και φοβήθηκε πολύ. Τον είχε η κόρη μου αγκαλιά σε όλο το ταξίδι, στο τσαντάκι του βέβαια.