Νεύρα...χαρά...νεύρα... χαρά...κ.ο

Είναι κάτι μέρες που ο εκνευρισμός σου έρχεται από κει που δεν το περιμένεις και ξαφνικά σου χαλάει όλη την υπόλοιπη μέρα. Πάντα προσπαθώ να μην εκνευρίζομαι, γιατι όταν συμβεί αυτό μου χαλάει όλη η υπόλοιπη μέρα. Έτσι και σήμερα οπου για ένα ασήμαντο κατ' εμε γεγονός, σημαντικό όμως για τον άλλο λογοφέραμε με την κόρη μου και το ένα έφερε το άλλο. Και ενώ ήταν μια μέρα χαράς και θα έπρεπε όλοι να γελάμε, γιατί βγήκαν και οι βάσεις και ο γιος μου είναι και επίσημα πλέον φοιτητής στην σχολή που ήθελε, κατέληξε σε μια μέρα εκνευρισμού και έντασης.

Και όταν συμβαίνει αυτό, γιατί συνήθως συμβαίνει τη στιγμή που είσαι χαρούμενη και χαμογελάς από το πρωί; Θαρρείς πως κάποιος παραφιλάει και λέει; "είσαι χαρούμενη; Τώρα θα σου τι σπάσω".

Ετσι λοιπόν θα πρέπει να προσπαθούμε να μην τσαλακώνουμε την μέρα μας για κανένα λόγο. Είναι πολύ δύσκολο, το ξέρω, αλλά θέλει προσπάθεια. Γυρνάς από την δουλειά και ο άλλος έχει τις "στραβές" του. Το βλέπεις, βλέπεις τη φουρτούνα να έρχεται. Πρέπει να την σταματήσεις με όποιο τρόπο μπορείς. Αλλά τι γίνεται συνήθως; Είσαι κουρασμένος και εξαντλημένος και γίνεσαι φιτίλι που ανάβει με την παραμικρή σπίθα. 

Ετσι κι εγώ πείσμωσα και ενώ συμβαίνουν διάφορα θα παραμείνω ψύχραιμη και θα περάσει. Μέχρι το βράδυ θα έχει περάσει και όλα θα είναι όπως πριν. 

Σήμερα το πρωί λοιπόν είμουν χαρούμενη γιατί έκλεισα ξενοδοχείο στα λουτρά Αριδαίας για μια εξόρμηση με τον άντρα μου. Θα αφήσουμε παιδιά σκυλιά γατιά και θα περάσουμε ένα όμορφο Σαββατοκύριακο σε ηρεμία και χαλάρωση. Είναι το δεύτερο Σαββατοκυριακο που το κάνουμε αυτό. Και άρχισε να μας αρέσει. Οικονομικό ξενοδοχείο στο booking.com πάντα βρίσκεται. Θα κάνουμε και το μπανάκι μας να ισιώσει η μέση που με ταλαιπωρεί τελευταία. Θα ξεφύγουμε και λίγο από την καθημερινότητα και θα επιστρέψουμε πάλι με νέες δυνάμεις.

Αλλαγές....καλές ή κακές;

Είχα καιρό να γράψω αλλά και να επισκεφτώ την μπλογκόσφαιρα. Ο λόγος; Δεν ξέρω, απλά έτσι.....

Το σκυλάκι μας η Μόκα ευτυχώς πάει μια χαρά. Κάναμε και το 3ο εμβόλιο και από χθές αρχίσαμε τις βόλτες. Τώρα είναι 4 μηνών και πολύ παιχνιδιάρικο.

Το δυσάρεστο είναι ότι "κοιμίσαμε" τον Έντυ μας τον μαύρο γατούλη μας που ήταν το γούρι μας εδώ και 14 χρόνια. Την εμπειρία αυτή δεν την έχω ξαναζήσει και ήταν πολύ δύσκολο και πολύ σκληρό να τον πηγαίνω για τελευταία φορά στον γιατρό για να τον κοιμίσουμε και να τον αφήσουμε να ξεκουραστεί. Το γατούλι μας ταλαιπωριόταν τελευταία από νεφρική ανεπάρκεια. Και τις τελευταίες 4 μέρες δεν έτρωγε. Ήταν μια απόφαση που έπρεπε να πάρω με όλα τα συνακόλουθα. Τύψεις αμφιβολίες για το αν κάνω στο σωστό, για το αν θα έπρεπε να το παλέψουμε λόγο ακόμα. Την τελευταία εβδομάδα του έκανα οροθεραπεία και ήταν μεγάλη ταλαιπωρία και για μας και για κείνον. 

Κατά τα άλλα η ζωή μας κυλάει γρήγορα, αυτή την αίσθηση έχω τελευταία, ότι περνάνε οι ώρες και οι μέρες πολύ γρήγορα. Νοιώθω πως κλείνουν κύκλοι στη ζωή μου και πως έρχονται αλλαγές. Δεν ξέρω αλλά νομίζω πως είναι η ώρα να πάρω αποφάσεις. Και ίσως είναι η ώρα να σκεφτώ και λίγο εμένα. Τι θέλω εγώ για το μέλλον μου. Βέβαια αυτό όταν έχεις και παιδιά που εξαρτώνται αποκλειστικά από σένα είναι κομμάτι δύσκολο. Αλλά ήρθε η ώρα να καταλάβουν κι αυτά πως πρέπει να κολυμπήσουν. Λίγο απότομα και λίγο σε παγωμένα νερά, αλλά πρέπει. 
Νοιώθω κουρασμένη... κουράστηκα απότομα. Η δουλειά που κάνω είναι αρκετά δύσκολη και σκληρή για γυναίκα. Είναι χειρονακτική και το σώμα μου άρχισε να κλωτσάει. Άρχισα να έχω μυοσκελετικά προβλήματα και επειδή αγαπάω τον εαυτό μου και δεν θέλω να πάθει κακό, να πάθει ζημιά ανεπανόρθωτη, έχω πάρει την μεγάλη απόφαση. Ήρθε η ώρα να σταματήσω τη δουλειά. Τώρα θα μου πείτε: "ωραία εποχή διάλεξες, τη στιγμή που όλος ο κόσμος ψάχνει για δουλειά". Είναι όμως περίπλοκα τα πράγματα. Ένα μαγαζί πατάει όλο επάνω μου. Υπάρχουν μέρες που πονάει η μέση μου τόσο πολύ που βάζω τα κλάματα γιατί δεν μπορώ να αντεπεξέλθω στις απαιτήσεις της δουλειάς. Φυσικά το μαγαζί μου είναι μια επικερδής επιχείρηση και θα πρέπει να πουληθεί και επειδή οι αγοροπωλησίες είναι αρκετά στάσιμες αυτή την περίοδο, μάλλον θα πάρει καιρό μέχρι να "ελευθερωθώ" κατά κάποιο τρόπο.
Είμαι άνθρωπος που δένεται με τα πράγματα και φυσικά όλο αυτό δεν μου είναι και πολύ εύκολο. Αλλά από την άλλη πιστεύω πως πρέπει να κοιτάζουμε μπροστά και να προσαρμοζόμαστε στις αλλαγές. Όλες οι φάσης της ζωής μας δεν είναι ίδιες. Η ζωή μας αλλάζει και πρέπει να αλλάζουμε κι εμείς μέσα από αυτή. 
Πάντα ήμουν προσκολλημένη σε καταστάσεις. νομίζω πως ήρθε η ώρα να τολμήσω αλλαγές που θα με κάνουν ίσως πιο ευτυχισμένη.
Το ρίσκο βέβαια υπάρχει και είναι ορατό. Θα μου αρέσει η νέα μου ζωή; Η νέα μου ρουτίνα; Τα νέα οικονομικά δεδομένα που θα πρέπει να περιοριστούν αφού θα περιοριστούν τα έσοδά μας; Κανείς δεν ξέρει. και κανείς δεν θα μάθει αν δεν τολμήσει. 
Όπως σας είπα και στην αρχή κλείνουν κύκλοι στην ζωή μου και θα ανοίξουν ίσως κάποιοι άλλοι.
Προς το παρών νοιώθω πως θέλω να αράξω. Να ξεκουραστώ. Το ζητάει απεγνωσμένα το σώμα μου. 
Μεγάλωσαν και τα παιδάκια μου και νομίζω πως αρκετά ήμουν απούσα από την ζωή τους. Θέλω να είμαι κοντά τους σε ότι με χρειαστούν. Κάνοντας μια ανασκόπηση στην ζωή μου όλη νομίζω πως έχω χάσει πολλά και σημαντικά πράγματα από τις ζωές των αγαπημένων μου ανθρώπων. Δεν θέλω να χάσω κι άλλα....

Αλλαγή πλεύσης λοιπόν σχεδιάζω όταν και όποτε έρθει. Αλλά αφού το αποφάσισα θα έρθει. 

Έχω κουραστεί....

Αχ αυτή η ρουτίνα βρε παιδιά, με έχει ριμάξει. Κάθε μέρα τα ίδια και τα ίδια, τίποτα το ευχάριστο δεν συμβαίνει. Απ' την μια λέω μακάρι να ήμαστε καλά και ας κάνουμε τα ίδια πράγματα κάθε μέρα. Αλλά από την άλλη αυτό με έχει κουράσει. Η Μόκα είναι μια ανάπαυλα στην καθημερινότητα μου, αλλά δεν υπάρχει πλέον χρήμα για τίποτα άλλο. Πάμε και ερχόμαστε κάθε μέρα χωρίς να κάνουμε τίποτα. 

Παλιότερα η ζωή μας ήταν τόσο ανέμελη. Εκδρομούλες, καφεδάκια, βολτίτσες. Τώρα έχουμε καταντήσει σύγχρονοι δούλοι. Προσπαθούμε να επιβιώσουμε, τα λεφτά δεν φτάνουν ούτε για να πληρώσεις τις υποχρεώσεις σου, όχι για να κάνεις εξτρά πράγματα, όπως διασκέδαση. 

Ως πότε θα ζούμε έτσι; Αναρωτιέμαι... Έχω κουραστεί... Έχω εγκλωβιστεί....Έχω σιχαθεί....

Όλοι οι φίλοι μας εκφράζουν την επιθυμία να φύγουν απ' αυτή την χώρα, που δεν έχει πια τίποτε να μας προσφέρει. Που έχει καταντήσει πλέον εχθρός μας. 

Κοιτούσα χθες τον λογαριασμό του ηλεκτρικού. Πόσες χρεώσεις. Ετμεάρ, υπηρεσίες κοινής ωφέλειας. Έκανα μια αναζήτηση στο ίντερνετ για να δω τι παίζει με αυτά και αν είναι νόμιμες αυτές οι χρεώσεις. Δεν έβγαλα σαφές συμπέρασμα, δεν υπάρχει κανείς να μου απαντήσει. Πρέπει να τα πληρώνω ή με κλέβουν με το γάντι;; Τελικά τι γίνεται σ' αυτή την χώρα;; Πρέπει να είμαστε συνεχώς με ένα δικηγόρο παραμάσχαλα και τόνους χαρτιά για να βρούμε το δίκιο μας; Παλιά το κράτος το νοιώθαμε σαν προστασία στον πολίτη. Τώρα το νοιώθω σαν εχθρό, από τον οποίο είμαι αναγκασμένη συνεχώς να αμύνομαι. Τι είναι νόμιμο και τι παράνομο τελικά;Λαμβάνουμε τόσες πληροφορίες από παντού και δεν ξέρουμε τι να πιστέψουμε.  Παράνομα τα μνημόνια, αντισυνταγματικές οι χρεώσεις, κι εμένα που δεν μου φτάνουν τα λεφτά να πληρώνω όλα αυτά τι πρέπει να κάνω;;; Πρέπει να ψάχνω τι είναι νόμιμο και τι παράνομο απ΄αυτά που μου βάζουν να πληρώνω;

Γι αυτό όλοι θέλουν να μεταναστεύσουν, μπας και γλυτώσουν απ΄όλα αυτά. Όσοι μπορούν το έχουν κάνει ήδη. Οι υπόλοιποι προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα σε αυτή την παραλογία που ζούμε όλοι μας. Ελπίδα υπάρχει τελικά;;;

Αποφάσεις

Αποφάσεις σημαντικές ή και ασήμαντες τελικά. Δεν είμαι σίγουρη ακόμα. Δυσκολίες παντού. Κόσμοι δύο κατηγοριών. Ήρθε νομίζω η ώρα να κοιτάξω τον εχθρό στα μάτια και να του πω: "Κοίτα να δεις....τελικά δεν σε φοβάμαι άλλο πια...Δεν θα με καταδυναστεύεις εσύ την ζωή μου.... Η ζωή μου μου ανήκει και θα την ζήσω όπως γουστάρω...Κατάλαβες;;;;"
Κι έτσι πήρα αποφάσεις. Θα ζήσω. Θα βγω από την κατάθλιψη και θα ζήσω.
Τελικά όλα στη ζωή είναι μέσα στο μυαλό μας. Τι είναι αυτό που μας στεναχωρεί;;; Το έχουμε ποτέ σκεφτεί;; Τι είναι τελικά;; Μήπως δεν είναι τίποτα αλλά για κάποιο λόγο που δεν θα αναλύσω τώρα εδώ, έχει γιγαντωθεί υπέρμετρα μέσα μας; Μήπως αν το αγνοήσουμε τελικά δεν υπάρχει;;;
Βλέπω την ζωή να έχει αλλάξει μέσα σε τρία χρόνια. Να έρχονται τα πάνω κάτω. Να νιώθεις να πέφτεις κάθε μέρα όλο και πιο κάτω και να λες ότι δεν μπορεί. Θα σταματήσει.
Περνάει σιγά σιγά και αυτός ο δύσκολος χειμώνας, και έρχεται η άνοιξη. Δεν ξέρω αν το νοιώθει και άλλος αλλά έχω την αίσθηση ότι ο χρόνος κυλά με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Δεν ξέρω αν είναι λόγω της κατάθλιψης που βιώνω αλλά έχω αυτή την αίσθηση. Και μια που έρχεται η άνοιξη και προσπαθώ να συνεφέρω τον εαυτό μου, αποφάσισα πως ήρθε η ώρα να συμπληρώσουμε την απώλεια της Ήρας μας με την απόκτηση ενός κουταβιού. Είμαι σε φάση αναζήτησης και αυτό με κάνει λίγο να ξεχνιέμαι. Νομίζω ότι βρήκα το κουτάβι που θα ήθελα. Είναι διασταύρωση Χάσκυ με Λυκόσκυλο. Θα μου το φέρουνε το Σάββατο. Το καημενούλι έχασε την μαμά του στη γέννα και το ταίζανε με μπιμπερό. Περιμένω με ανυπομονησία να το συναντήσω. Θα σας το βάλω φωτογραφία μόλις το πάρω.
Σήμερα επιστρέφει και  ο γιος μου από την επταήμερη εκδρομή. Έλειπε μια εβδομάδα και το σπίτι είναι άδειο. Πήραμε μια γεύση πως θα είναι όταν θα φύγουν τα παιδιά μας από το σπίτι και θα μείνουμε τα δυο μας. Δεν ήταν άσχημα, ήταν λίγο περίεργα. Κι ενώ είχα πει ότι θα στρωθώ το Σαββατοκύριακο και θα κάνω δουλειές τώρα που θα λείπει, τελικά δεν έκανα τίποτα... Δεν είχα όρεξη... Τα άφησα όπως είναι. Τα πάνω πάνω μόνο και ότι βλέπει η πεθερά. Δεν βαριέσαι...Δεν βοηθάει και ο καιρός (δικαιολογίες...)

Άνθρωποι ή ζώα;;;

Τελικά όσο συχνότερα γράφω στο blog μου τόσο πιο καλά αισθάνομαι και τόσο πιο πολύ απελευθερώνομαι.
Δεν σας κρύβω ότι στην αρχή ήμουν λίγο δισταχτική γιατί ήθελα ένα χώρο που να γράφω τις σκέψεις μου, ίσως και την καθημερινότητά μου, κρατώντας όμως την ανωνυμία μου. Όχι γιατί έχω κάτι να κρύψω. Δεν ξέρω γιατί έχω αυτή την ανάγκη. Σίγουρα όχι γιατί διστάζω να πω ελεύθερα αυτό που αισθάνομαι. Τα λέω χύμα και τσουβαλάτα πάντα, ίσως και λίγο περισσότερο "τσουβαλάτα" απ' ότι θα έπρεπε. Πραγματικά δεν μπορώ να το εξηγήσω γιατί δεν με ικανοποιεί το facebook για παράδειγμα όπου εκεί βγαίνω με το όνομά μου με τη φάτσα μου και απλά αναδημοσιεύω ότι μου αρέσει και ότι μου κάνει εντύπωση. Η πιο πιθανή εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι ότι εδώ θέλω να απλώσω την ζωή μου, τις σκέψεις μου χωρίς να νοιώθω ότι βρίσκομαι κάτω από την επιτήρηση ή το κριτικό βλέμμα φίλων και γνωστών. Έτσι τελικά αισθάνομαι πιο άνετα κι έτσι θα κάνω για όσο νοιώθω ότι αυτό με γεμίζει και με κάνει να αισθάνομαι καλά.
Σήμερα δεν είχα ιδιαίτερη δουλειά στο μαγαζί οπότε χαλάρωσα λίγο από πλευράς κούρασης, αλλά οι ώρες που λείπω συνολικά από το σπίτι είναι πολλές κι αυτό μου δημιουργεί ένα μικρό θεματάκι. Δουλεύω από τις 8:30 το πρωί ως τις 3:00 το μεσημέρι και από τις 5:30 ως τις 8:30 το απόγευμα. Αυτή η μεσημεριανή ανάπαυλα δεν μου φτάνει γιατί μέχρι να φάμε και να μαζέψω τραπέζι έχει φτάσει και η ώρα για να ξαναφύγω. Έτσι στην ουσία αισθάνομαι σαν να δουλεύω όλη μέρα. ΠΦφφφφφ, άρχισα πάλι την γκρήνια!
Σήμερα θα σας βάλω ένα βιντεάκι που είδα σε κάποιο blog, δυστυχώς δεν θυμάμαι σε ποιο, α το βρήκα! (να ναι καλά το ιστορικό του Chrome)  στο http://gardenofpets.blogspot.gr/

Οι εικόνες σας προειδοποιώ είναι αρκετά σκληρές, όπου οι αστυνομικοί συλλαμβάνουν και στη συνέχεια πυροβολούν εν ψυχρό τον σκύλο του νεαρού, επειδή απλά τραβούσε με το κινητό του βίντεο από μια αστυνομική επιχείρηση στην οποία βρέθηκε τυχαία. Απ'ότι θα δείτε και άλλοι παρευρισκόμενοι τραβούσαν βίντεο με τα κινητά τους αλλά την πλήρωσε ο νεαρός και το αθώο σκυλί του, το οποίο απλά υπερασπίστηκε το αφεντικό του γαυγίζοντας προς τους αστυνομικούς. Και αυτοί τώρα επειδή περπατάνε στα δύο τους πόδια λέγονται άνθρωποι !!!

Φιλιά πολλά και θετική σκέψη παρ' όλα τα στραβά κι ανάποδα.

Μάνος Χατζιδάκις....

Αγαπημένος συνθέτης...Έμαθα τα τραγούδια του στο πιάνο...τα αγάπησα...
Αφιερωμένη η σημερινή ανάρτηση σ'αυτόν λοιπόν...
Στα 19 χρόνια από τον θάνατό του




Έλα πάρε μου τη λύπη....

Οδός ονείρων

(πατήστε το link γιατί δεν μου επιτρέπει να βάλω το βίντεο κατευθείαν)

Ο ταχυδρόμος πέθανε

Dedication

Αθανασία

Το μυστικό...

Σήμερα πολύ κουραστική και αγχώδης η μέρα. Ήμουν από το πρωί στο πόδι και αισθάνομαι τόση κούραση... Να φανταστείτε δεν πήγα ούτε γυμναστήριο. Ανεπίτρεπτο για μένα. Ο λόγος είναι ότι αυτόν τον καιρό ετοιμάζω το πρώτο μου υποκατάστημα σε μια γειτονική πόλη, πολύ κοντά στο σπίτι μου. Το σκεφτόμουν πολύ καιρό τώρα αυτό το βήμα, μα δεν το αποφάσιζα σκεπτόμενη την κρίση και το ότι δεν είναι καιρός για ανοίγματα. Έκανα προϋπολογισμούς, τα μετρούσα από δω τα μετρούσα από κει και τελικά δεν το αποφάσιζα παρ'ότι το μαγαζί είναι δικό μου και το κρατούσα, από το 2007 που το αγόρασα, κλειστό. Τελικά με έναν πολύ προσεκτικότερο και συμμαζεμένο προϋπολογισμό, πήρα την μεγάλη απόφαση.
Πιστεύω ότι όλα θα πάνε καλά, γιατί πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι παρόλα τα στραβά που συμβαίνουν.
Στην καλή μου διάθεση συνέβαλε ένα βίντεο που παρακολούθησα στο youtube το οποίο αν και έχει αρκετές υπερβολές, πιστεύω ότι κρύβει μια μεγάλη αλήθεια. Ότι το να είμαστε μίζεροι και να επικεντρωνόμαστε σε αυτά που δεν έχουμε και σε ότι μας λείπει ίσως θα έπρεπε να επικεντρωθούμε σε αυτά που έχουμε και σε ότι έχουμε καταφέρει στη ζωή μας αλλά και σ' αυτά που θα θέλαμε να αποκτήσουμε. Η θετική ενέργεια όταν πηγάζει από μέσα μας διαχέεται και στους γύρω μας και αυτό μας κάνει πιο δημιουργικούς και χαρούμενους και αμέσως έχει αντίκτυπο στο περιβάλλον μας, στην οικογένειά μας, στην δουλειά μας. Όταν έχουμε θετική ενέργεια για κάποιο λόγο όλα  μας πάνε καλά.
Παρακολουθήστε το όταν βρείτε λίγο χρόνο γιατί πραγματικά αξίζει τον κόπο. Θα σας κάνει να δείτε την ζωή με άλλο μάτι. Λέγεται The secret.

Ένα υπέροχο κομμάτι που σε ταξιδεύει....

Πόσο θα ήθελα φίλοι μου να ήταν τα πράγματα διαφορετικά στην χώρα μας και κατ' επέκταση στη ζωή μας.... Γιατί να έχουμε κάνει την επιβίωση μας τόσο πολύπλοκή;
Γιατί να υπάρχουν άνθρωποι που περνάν δύσκολά;
Άλλωστε όλα πάνω στη γη σε όλους μας δεν ανήκουν;
Ακούγοντας αυτό το τραγούδι μου ήρθαν ξαφνικά αυτές οι απορίες. Και όσο κι αν προσπαθώ να παραμένω ψύχραιμη δεν τα καταφέρνω.
Το διαδίκτυο καλώς ή κακώς για μένα έχει γίνει εκτος από ψυχαγωγία και πηγή πληροφόρησης. Πλέον τις ειδήσεις σταμάτησα να τις παρακολουθώ από την τηλεόραση και και τις αναζητώ στο νετ. Δεν σταματάνε να με στεναχωρούν όμως αυτά που διαβάζω.

Από Δευτέρα ώς Παρασκευή δυστυχώς δεν μου μένει πολύς χρόνος λόγω δουλειάς και έτσι δεν ασχολούμαι πολύ με τον κήπο. Μόνο το Σαββατοκύριακο βρίσκω χρόνο γι αυτήν την ασχολία. Νομίζω οτι ήρθε η ώρα να προγραμματίσω και το αυτόματο πότισμα, γιατί το χειμώνα πάντα το κλείνω. Θα πρέπει να το βάλω μια φορά την εβδομάδα να ποτίζει γιατί άρχισε και το μεσημέρι να ανεβαίνει η θερμοκρασία στους 20 βαθμούς.

Αυτές είναι οι μαργαριτούλες μου που με χαιρετάνε κάθε πρωί μόλις ανοίξω την πόρτα του σπιτιού μου. Δεν είναι υπέροχες;;

Φεύγοντας για τη δουλειά κάθε πρώι περνάω από ένα φυτώριο. Το πόσο θέλω να κατέβω και να αγοράσω όλα τα λουλούδια που έχει δεν λέγεται!! Αλλά μετά σκέφτομαι τα έξοδα και λέω να περιμένω την ανθοέκθεση να αγοράσω από κει τα νέα μου φυτά.