Να το και το δικό μας το δέντρο....

Να το και το δικό μας το δέντρο. Ξέρω ξέρω άργησα να το βάλω σε ανάρτηση. Έλλειψη χρόνου...όπως πάντα. Να μαι λοιπόν ευτυχώς πριν περάσουν τα Χριστούγεννα.

Και φέτος το στόλισα με τον γιο μου και ο άντρας μου επέβλεπε ακίνητος αλλά δεν μπορώ να πω δούλεψε κι αυτός. Σκαρφάλωσε σε πατάρια, κόντεψε να γκρεμοτσακιστεί για να μας το κατεβάσει. 

Κάθε χρόνο καλούσαμε κόσμο Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά. Τρώγαμε παρέα με φίλους ή συγγενείς. Εγώ βέβαια πάντα κουρασμένη και εξουθενωμένη δεν καταλάβαινα τίποτα. Ετοίμαζα, μαγείρευα όλη μέρα, σερβίριζα, μάζευα πιάτα, κώλο δεν έβαζα κάτω. Όλοι περνούσαν όμορφα, όλοι εκτός από μένα. Και τώρα θα μου πείτε μα καλά και το να ετοιμάζεις μια γιορτή για τους άλλους σού δίνει χαρά. Μόνο που τους βλέπεις χαρούμενους και γελαστούς.

Ναι, έτσι ήταν κάποτε. Τώρα όμως δεν αισθάνομαι έτσι. Λυπάμαι που το λέω αλλά έτσι είναι. Κουράστηκα. Τα έχω κάνει όλα αυτά τόσο πολλές φορές, αλλά τώρα κουράστηκα. Δουλεύω ασταμάτητα εδώ και 18 χρόνια σε μια δουλειά δύσκολη, με πάρα πολλές απαιτήσεις και παρ'όλα αυτά τα έκανα όλα με το Ν και με το Σ.

Και παράλληλα έβλεπα άλλες ξεκούραστες και αδούλευτες να μην κάνουν καμιά ετοιμασία και πάντα να κανονίζουν να είναι καλεσμένοι σε άλλους. Εμένα πάντα μου άρεσε αυτές τις μέρες να είμαι στο σπίτι μου. Με κόσμο τα τελευταία χρόνια, χωρίς κόσμο μάλλον φέτος. Δεν με πειράζει αρκεί που θα είμαι στο σπίτι μου που θα ετοιμάσω φαγητά για την οικογένεια μου και όχι για ένα λόχο. 

Λέτε να γέρασα και να άρχισαν οι παραξενιές; Η κούραση η μελαγχολία της εποχής; Δεν ξέρω εγώ πάντως έτσι αισθάνομαι αυτή την στιγμή.

Ελπίζω να μην σας χάλασα την διάθεση με την κατήφεια που με κατέχει αυτή την στιγμή.

θα κάνω μια προσπάθεια να σας αποζημιώσω με τις φωτογραφίες παρακάτω.

Ελπίζω να τα κατάφερα να ανεβάσω λίγο την διάθεση....φιλάκια...