Στεναχώρια...

Μεγάλη ζημιά, φίλοι μου.. Και δεν γράφω τόσο καιρό γιατί δεν είμαι στα καλά μου. Στεναχώρια, στεναχώρια, στεναχώρια...

Και ναι είπα να μην με πάρει από κάτω, αλλά με πήρε από κάτω τόσο όσο δεν παίρνει...

Έχουν περάσει 3 εβδομάδες και ακόμα είμαι στο μηδέν. Επιπροσθέτως να σας πω ότι μου προέκυψαν άλλες 2 ζημιές σε άλλα δύο μηχανήματα, τα οποία επισκευάστηκαν ευτυχώς αλλά προστέθηκαν στο συνολικό κόστος της ζημιάς. 

Δεν μπορώ να δουλέψω κι αυτό με τρελλαίνει. Λειτουργώ μετ' εμποδίων. Οι πελάτες μου εξυπηρετούνται από συναδέλφο μου που με εξυπηρετεί (με το αζημίωτο βέβαια) αλλά όπως καταλαβαίνεται υπάρχει χασούρα μεγάλη. Τα έξοδα τρέχουν και αν δεν επισκευαστεί η μηχανή δεν μπορώ να αναπνεύσω.

Μπόρα λέω είναι, θα περάσει. Αλλά δεν σας κρύβω πως έχω πάθει ένα συναισθηματικό ταράκουλο και με έχουν πιάσει φοβίες του τύπου, "θα μου τύχουν κι άλλα στραβά", "τίποτα δεν θα πάει καλά από δω και πέρα". Φοβάμαι τα πάντα. Και ξέρω ότι ο φόβος είναι ένα τόσο άσχημο συναίσθημα, που πολλές φορές ο ίδιος ο φόβος μας προκαλεί τα στραβά και ανάποδα. Όταν φοβάσαι ότι θα σου συμβεί κάτι, σου συμβαίνει γιατί το έλκεις. Νοιώθεις σαν να το έχεις πάθει, και το παθαίνεις. 

Το θέμα είναι ότι τα ξέρω όλα αυτά, τα δουλεύω στο μυαλό μου εδώ και καιρό αλλά δεν μπορώ να αποβάλω τον φόβο μου. Ακόμα και ο μηχανικός μετά από τις 3 αβαρίες μέσα σε μια εβδομάδα μου είπε: "Κορίτσι μου τι κακό είναι αυτό; Ποιος σε έχει βάλει στο μάτι;"

Δεν ξέρω τι να κάνω, δεν ξέρω τι να σκεφτώ. Κοιτάω τον ουρανό και λέω γιατί μου συμβαίνουν όλα αυτά; Γιατί όλα μαζί; Πως θα μπορέσω να τα βγάλω πέρα; 

Την Πέμπτη κλείνοντας ακριβώς 2 εβδομάδες και 2 μέρες από την μέρα που παρουσιάστηκε η βλάβη ο μάστορας έφερε το επισκευασμένο ανταλλακτικό για να φτιάξει την μηχανή. Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει την συναρμολόγηση και ήρθε την Παρασκευή για να την ολοκληρώσει. Και πάνω που πίστεψα ότι όλα σύντομα θα τελειώσουν και θα επιστρέψει η ζωή μου στο φυσιολογικό,  όλα πάλι πήγαν στραβά. Το ανταλλακτικό δεν ήταν εντάξει. Και αφού είχε είδη συναρμολογήσει όλη την μηχανή και του πήρε 3 ώρες, τελικά διαπίστωσε ότι έπρεπε να την λύσει πάλι και να το ξαναβγάλει και να πάει πάλι στο εργαστήριο για επισκευή!!!!
Πάλι στο "μηδέν", πάλι κλάματα, πάλι αναμονή. Σάββατο θα το πήγαινε για έλεγχο και επισκευή. Τελικά Σάββατο μεσημέρι με πήρε τηλ και μου υποσχέθηκε ότι την Δευτέρα το μεσημέρι η μηχανή θα δουλέψει. Κράτησα την υπόσχεσή του και προσεύχομαι όλα να πάνε καλά και την Δευτέρα το μεσημέρι να έχει επανέλθει η καρδιά μου στην θέση της.
Μετά απ' όλα αυτά που τραβάω αυτό τον καιρό σκέφτομαι συνέχεια και αναρωτιέμαι πως θα ήταν η ζωή μου αν ζούσα σε ένα μικρό χωριό απλά καθημερινά εκτρέφοντας ζώα και καλλιεργώντας την γη.  Αν δεν είχα τόσες υποχρεώσεις, αν η ζωή ήταν απλή και όμορφη. Γιατί πρέπει να ζω με τόσο άγχος; Για το αν θα προλάβω προθεσμίες, για το αν αύριο θα έχω δουλειά. Γιατί κάναμε την ζωή μας τόσο δύσκολη; Μα την Παναγία ώρες ώρες θέλω να τα βροντήξω και να πάω να ζήσω σε ένα νησί της άγονης γραμμής ή σε ένα χωριό στο πουθενά. Και το λέω αυτό εγώ που ζω κοντά στη φύση, αλλά μέσα σε αυτό το κωλοσύστημα που μας έχει μετατρέψει σε δούλους του.
Σήμερα το πρωί της Κυριακής σε μια προσπάθεια να φτιάξω λίγο την διάθεσή μου πήρα την Ήρα και με τον άντρα μου πήγαμε μια βόλτα στο δασάκι που είναι κοντά στο σπίτι μας. Έχει πεύκα και στη μέση ένα ξωκλήσσι.

Κάτσαμε στα ξύλινα τραπεζάκια που είχε και αγναντέψαμε την θέα. Πόσο πραγματικά σε ηρεμεί η φύση!!!

Φιλία πολλά !